خسته شدم...

Image hosting by TinyPic

دلم گرفته آسمون

نمیتونم گریه کنم

شکنجه میشم از خودم                                       

 نمیتونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه

رو سینه من اومده

آخ داره باورم میشه

خنده به ما نیومده

 

مردن را و زنده بودن را موقه ای تجربه کردم که میامدی و می رفتی نازنینم دوست دارم بی آنکه بدانم چرا زندگی در کلام تو خلاصه کردم و پایان زندگیم را در پناه تو. کاش الان در کنارم بودی و هر دو به آرامش قلبی می رسیدیم عزیزم زندگی را تو به من آموختی پس جدایی را به من بیاموز تا بتوانم طعم تلخ بی تو بودن را بیاموزم نازنینم زندگی را چگونه بی تو بیاموزم ولی اگر سرنوشت من خالی از محبت تو باشد زندگی را نمی خواهم  نمی خواهم  نمی خواهم ...

 

Image hosting by TinyPic

 

همه رفتند کسی دورو برم نیست

                                          چنین بی کس شدن در باورم نیست

 

 

روی دیوارای خالی 

 میون نقشای قالی -

 جای لبخند تو مونده

بعد تو هر چی که دیدم --

 تو خواب بچه هامون همه بوی تورو می ده

تو روزای تنهاییشون بعد تو هر جا نشستن همه بوی تورو می ده

قهرمان قصه هاشون

 شادیها و غصه هاشون همه بوی تورو می ده-

- همه بوی تورو می ده

روز قهر کردن تو

- من موندم و خالی کوچه

 می دیدم که زندگی هیچ و پوچه

به تو گفتیم که بمون -

 تا نشی خسته و دلتنگ 

 تو زدی به شیشه ی دلهای ما سنگ

گفتی اونروز

 طاقت من دیگه طاقه -

-چاره کارم دیگه طلاقه

بچه ها موندنو اون تنهایی خونه ی دیروز

 که نداشت

 مادر دلسوز

حالا امروز همه رفتن

  سرو سامونی گرفتن

 ولی ما همو ندیدیم

تو روزای باقی مونده

 شدیم از همدیگه رونده

 زهر تنهایی چشیدیم

تو جوونیا دویدیم

 چه مصیبتها کشیدیم

 تا بهمدیگه رسیدیم

روز عقد منو تو

 ما بودیم و خدا و قرآن

 می دیدم که می رسم با تو به پایان

حالا امروز

 ما چراغه دم بادیم

دل به زندگی ندادیم

حالا ما موندیم یک دفتر پر خاطره و یاد -

 که ورق می خوره تو باد

 

غمگین که کی شوی

 

               و دلت که می گیرد

 

                             با عطر های تنهایی

 

                                        و میدان های همهمه

 

                      عطر کدام گل

 

                      تو را به گریه می خواند ؟

 

                                    با حرف کدام پرنده

 

                                    چهچهه می زنی؟؟؟؟؟

 

 

 

 

خدایا !گفته بودی دل شکسته را به درگاهت می پذیری

حالا خودت بگو دل از این شکسته تر می خواهی ؟

باران که بارید …

تو را در یادم رویاند و روحم را از عشقت سیراب کرد …

ای خدای ارحم الراحمین…

 

 

 

 

 

 

 

خدا رو دوست دارم           چون           آيديش همیشه روشنه!

 

خدا رو دوست دارم       چون        به همه پی ام ها جواب می ده!

 

خدا رو دوست دارم   چون 

 حرف های مردم رو سند تو ال نمی کنه!

 

خدا رو دوست دارم       چون          هیچ کس رو ایگنور نمی کنه!

 

 

 

 

 

ناتمام
می گويم

می توانيم طلوع کنيم ...

باور نمی کنی

غروب می کنی

 

می گويم

می توانيم پرواز کنيم ...

باور نمی کنی

سقوط می کنی

 

می گويم

ما خوشبختيم...

باور نمی کنی خوشبختی همين لحظه است

که من شعر می خوانم

وتو

با چشمانی بسته

گوش می دهی

 

گوش نمی دهی...

و اين شعر ناتمام ....

 

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سی ام آبان 1385ساعت 21:48  توسط  atena  | 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سی ام آبان 1385ساعت 18:19  توسط  atena  | 

چه بارانیست در بیرون این اتاق
باران
ابرهای همه غم های تاریخ
یکباره برسرم باریدن گرفته اند
کسی نمی داند که در چه دردی و تبی می سوزم و می نویسم
 
 
کاش مي‌فهميدي زندگي محبس بي ديواريست و تو محکوم به حبس ابدي و عدالت ستم

 معتدليست که درون رگ قانون جاريست

 
 

چه کنم ؟

دلم از سنگ که نیست.

گریه در خلوت دل ننگ که نیست.

جه کنم؟

دل من می شکند.

 

 
 
اگر می خواهی انسان را بشناسی به ناگفته هایش گوش کنم.
وبلاگ بهترین جا برای من برای گفتن ناگفته هایم است.

برای بازتعریف خود.
برای شکست دادن ترس شکست.
برای رسیدن به نزدیکی های پیروزی
 
 
 
 
اتنا
 
 دو هفته دیگه پا به این غمکده می ذاره
غمشو به عذا میشینیم و واسه دل ....
دل کوچیک شکسته اش دعا میکنیم
 
 
 
 
+ نوشته شده در  سه شنبه سی ام آبان 1385ساعت 18:17  توسط  atena  | 

 

 

 

 

 

 

به صداقت چشمهایش ایمان آوردم،

و قلب کوچکم را در دستان کم توقعش نهادم،

تا راهی به سوی میهمانی دلش  پیدا کنم،

و آنگاه تمام هستی ام را فدا خواهم کرد

و به نیستی، معنای جدید خواهم بخشید...!

 

 

با اينکه نديدمت دلم هر روز برايت تنگ مي شود. بديش اين است که مي دانم تو هستي. کاش نبودي! مثل هزاران چيز ديگر که توي اين دنيا نيست ولي آدم ها باز الکي دنبالشان مي گردند، نمي دانم، شايد بشود اسمش را گذاشت دلخوشي. دلخوشي من هم اين است که ميدانم هستي

 

 

نگاهت را

 

 

در جام چشمانم قاب خواهم کرد

و

 بر دیوار دل خواهمش کوبید

تا هیچگاه هیچکس

جای تو را در چشم و دلم نگیرد

 

 

 

ديشب من از فراقش بسيار گريه کردم    خاموش با نگاهی تب دارگريه کردم 

اول بهانه کردم داغ جداييش را               وانگه به ياد رويش صد بار گريه کردم

 

 

 

امشب شکسته بالی مرا باور کن

چشمهای خسته ی مرا باور کن

امشب که دلم در حسرت توست

دلدادگی مرا باور کن

شاید که برای همیشه گم شوم از زندگی ات

لااقل بیچارگی مرا باور کن

این روزها که تمام فکر من پیش توست

بی سامانی افکار مرا باور کن

چشم های من برای همیشه تو را می خواهد

پس شیدایی چشمهای مرا تو باور کن

گر آخرین جمله ی مرا می خواهی

 

"دوست دارمت"

 

نازنینم آخرین جمله ی مرا تو باور کن

 

 

امدی .چه زیبا

 

   گفتم دوستت دارم.چه صادقانه

      پذیرفتی.چه فریبنده

        اغوشم برایت باز شد.چه ابلهانه

          با تو خوش بودم.چه کودکانه

             همه وجودم شدی .چه زود

               نیازمندت شدم .چه حقیرانه

                  واژه غریب خداحافظ به میان امد.چه بی رحمانه

                     ومن سوختم.چه عاشقانه

                       ولی من هنوز دوستت دارم غریبه

 

 

این هم اشعار تاتو

 

 

ستارگان

 

Stars

 

 

چطور شد که راهی به این دوری آمدیم 

How did we ever go this far

تو دستم را لمس کردی و ماشین را روشن کردی

You touched my hand and start the car

و برای اولین بار در زندگی ام دارم گریه میکنم

And for the first time in my life, I am crying

آیا در سرزمینی که به آن تعلق داریم هستیم

Are we in space do we belong

جایی که کسی به تو اشتباهت را گوشزد نمی کند

Some place where no-1 calls it wrong

و مثل ستارگانی که به تنهایی در سرزمینهای دور 

And like the stars who burn away

در مایل ها دورتر می سوزند

the miles

چطور شد که اینقدر دور شدیم

How did we ever get this far

اینقدر ها هم که فکر می کنیم نمی تواند دشوار باشد

It shouldn’t have to be this hard

و اکنون برای اوبلین بار در زندگی ام دارم پرواز میکنم

Now for the first time in my life am flying

آیا گرفتار عشق هستیم ؟ آیا شایسته آن هستیم 

Are we in love? do we deserve

تا مایه سرافکندگی این دنیای بزرگ باشیم 

To build the shame of this whole world

و مثل شب در تاریکی ها پنهان می شویم

And like the night we camouflage denial

چطور شد که راهی به این دوری آمدیم 

How did we ever go this far

تو دستم را لمس کردی و ماشین را روشن کردی

You touched my hand and start the car

و برای اولین بار در زندگی ام دارم گریه میکنم

And for the first time in my life, I am crying

آیا گرفتار عشق هستیم ؟ آیا شایسته آن هستیم 

Are we in love? do we deserve

تا مایه سرافکندگی این دنیای بزرگ باشیم 

To build the shame of this whole world

و مثل شب در تاریکی ها پنهان می شویم

And like the night we camouflage denial 

 

 

   We shout         

 

I will forget my dreams                                روئاهايم را فراموش خواهم کرد
Nothing is what it seems                             هيچ چيزي اونجوري که بايد به نظر برسه نيست
I will effect you                                            من روي تو تأثير خواهم گذاشت
I will protect you                                          من از تو محافظت خواهم کرد
From all the crazy schemes                          از تمام تؤطيه هاي احمقانه

You traded in your wings                            تو با بالهایت داد و ستد کردی                                   
For everything freedom brings                      براي هرچيزي که آزادي بياره
You never left me                                          هرگز مرا ترک نکردی
You never let me                                           هرگز مرا ترک نکردی                                  
See what this feeling means                         ببين آنچرا که توانايي احساس شدن داره

Everything that you feel                               هر چيزي رو که احساس مي کني
Is everything that I feel                                همون چيزيه که من احساسش مي کنم
So when we dream                                       پس وقتي در رؤياييم 
We shout...                                                   فرياد ميزنيم

We shout...                                                   فرياد ميزنيم                                        
 
You say it's all complex                              تو مي گي اين کاملأ پيچيده ست
Passion can pass for less                           علاقه ميتونه جاي پوچي رو بگيره
We never bothered                                     ما هرگز اذيت نشدیم

Telling each other                                       به همديگه بگيد
What we were bound to guess                  آنچه را که ما تعيين مي کنيم تا حدس بزنيم
Will anybody care                                       مي تونه از هر کسي مراقبت کنه
We could go anywhere                               ما ني تونستيم ببه هر جا بريم
Going through danger                                از راه خطر کردن
Talking to strangers                                  به غريبه ها بگيد
Will there be someone there                     جايي هست که اونا اونجا نباشند

Everything that you feel                            هر چيزي رو که شما حس مي کنيد 
Is everything that I feel                             همون چيزيه که من اونو حس مي کنم
So when we dream                                    پس وقتي در رؤياييم 
We shout...                                                 فرياد ميزنيم                         

We shout...                                                فرياد ميزنيم
We shout...                                                فرياد ميزنيم
We shout...                                                فرياد ميزنيم

 

 

 

Sacrifice

 

can you tell me, softly                       مي توني به نرمي به من بگي
How you'll always haunt me              چطور در حق من دوستي خواهي کرد
Can you help me                                مي توني کمکم کني
Hold me                                             نگهم دار 
Come to me now, slowly                   به آرامي به سمت من بيا
You caress me, smoothly                  تو به نرمي منو نوازش مي کني
Calm my fears and soothe me           ترسهايِ منو آروم کن و به من تسکين بده
Move your hands across me              دستهايت را از من عبور بده
Take my worries from me                  نگراني هايم رو از من بگير

I will sacrifice                                   من فداکاري خواهم کرد
I will sacrifice                                   من فداکاري خواهم کرد                                  
All I have in life                                تمام چيزهايي که در زندگي دارم
To clear my conscience                    برايِ اينه که باطنمو پاک کنم

I will sacrifice                                  من فداکاري خواهم کرد
I will sacrifice                                  من فداکاري خواهم کرد                                  
All I have in life                                تمام چيزهايي که در زندگي دارم
Sacrifice, sacrifice                            فدا مي کنم
Can you feel me, solely                    به تنهايي مي توني احساسم کني
Deeper still and wholly                    تا حدي عميق تر و کامل
With your understanding                  با درک تو
And your arms around me               و بازوانت که منو در بر گرفته
Can you help me                             مي توني کمکم کني؟
Hold me                                            منو نگه دار
Whisper to me, softly                      به نرمي با من نجوا کن
Move your hands across me            دستهايت را از من عبور بده
Take my worries from me                نگراني هايم را از من دور کن 

I will sacrifice                                 من فداکاري خواهم کرد
I will sacrifice                                 من فداکاري خواهم کرد                                  
All I have in life                              تمام چيزهايي که در زندگي دارم
To clear my conscience                   برايِ اينه که باطنمو پاک کنم
I will sacrifice                                 من فداکاري خواهم کرد
I will sacrifice                                 من فداکاري خواهم کرد                                  
All I have in life                               تمام چيزهايي که در زندگي دارم
Sacrifice, sacrifice                            فدا مي کنم
I will sacrifice                                غرباني خواهم کرد
All I have in life                             تمام چيزهايي که در زندگي دارم
To clear my conscience                 برايِ اينه که باطنمو پاک کنم                       
I will sacrifice                               من فداکاري خواهم کرد
I will sacrifice                              من فداکاري خواهم کرد                                  
All I have in life                            تمام چيزهايي که در زندگي دارم
Sacrifice, sacrifice                       فدا مي کنم

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم آبان 1385ساعت 19:17  توسط  atena  | 

مرگ پايان غم است...


ترسم از رفتن توست رفتن قاصدك از زندگي ام
دلهره آخر توست،دلهره آغاز من است
ترسم از بودن توست بي وفا بودن تو لحظه ي مرگ
خاطره وهم من است يادگاري است زتو
ياد بودن با گل،همنشين بلبل همه اندوه من است
ترس من از عشق است عشق شيرين، فرهاد عشق خسرو،شيرين همه دنبال تواند
تو كه شيرين مني ترسم از خسرو توست
اين كه من مجنونم ازغم ليلي نيست ازغم فرهاد است از غم مجنون هاست
تو اگر شيريني،تو اگر خنداني باعثش فرهاد است .
باز هم مي ترسم اينك اما خاموش در كنارت هستم
من دلم بسته به توست تو دلت بسته به كيست؟
مرگ پايان من است مرگ پايان غم است
 
 

به صداقت چشمهایش ایمان آوردم،

و قلب کوچکم را در دستان کم توقعش نهادم،

تا راهی به سوی میهمانی دلش  پیدا کنم،

و آنگاه تمام هستی ام را فدا خواهم کرد

و به نیستی، معنای جدید خواهم بخشید...!

 
 
 
 
 
 
 
 
با اينکه نديدمت
با اينکه نديدمت دلم هر روز برايت تنگ مي شود. بديش اين است که مي دانم تو هستي. کاش نبودي! مثل هزاران چيز ديگر که توي اين دنيا نيست ولي آدم ها باز الکي دنبالشان مي گردند، نمي دانم، شايد بشود اسمش را گذاشت دلخوشي. دلخوشي من هم اين است که ميدانم هستي
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم آبان 1385ساعت 18:30  توسط  atena  | 

نمی خوام چشمام رو هم بذارم

فرصت نگاه تو خیلی کمه

عمر من به خواستنت نمی رسه

همین امشب وقت از تو گفتنه

درد هام رو حوصله کن  غزل . غزل

باسه موندن مرگم رو بهونه کن

وقتی شعر هام رو به آتیش می کشی خون بهای این دل دیوونه کن

نمی خوام چشمهام رو رو هم بذارم نکنه اسم تو کم بیارم

آخه نقره داغ روزگارمی

من پاپتی فقط تو رو دارم

کی مثل تو من رو باور می کنه

با من و حق حق دل سر می کنه

باسه جشن همه گریه های من

گل نهاییش رو پر پر می کنه

کی مثل تو من رو باور می کنه

با منه چله نشین سر می کنه

کی مثل تو پای حرفهای می شینه

شعر دیوونگی از بر می کنه

نمی خوام زخم ها رو مرحم بذارم

نکنه پیش چشمات کم بیارم

من یه عمر با غمت زار می زنم

من که از بی تو مردگی ترسی ندارم

نمی خوام چشمام رو رو هم بذارم فرصت نگاه تو خیلی کمه

کاش که دستات به سراغم می یومد

 

آخه امشب وقت بی تو مردنه

 

 

ساده نبود گذشتن از تو برام

ساده نبود گذشتن از تو برام

ساده نبود کوچ تو از لحظه هام

ساده نبود قصه ی بی تو بودن

ساده نبود حق حق شب گریه هام

 

ميان بهت ديوارها
در خلوتي موزون كه نور مشكوكي بدان آويخته بود
برايت از كوچ گفتم
بي ره توشه اي ...بي تو
عقربه هاي كولي صفت ساعت مي رقصيدند
و ماه...
خود را پشت چند ابر روسپي پنهان كرده بود
دستانت را زير پاهايم پنهان كردي و گفتي بخواب
صبح نزديك است
غافل از انكه اين تو بودي كه صبح ميخواندمت
مشقهاي گذشته را با هم خط ميزديم
تو بيست ميگرفتي
من تركه ميخوردم
تو شعر ميخواندي
من ته سيگارهايم را مي بلعيدم
تو خوب بودي مثل بيست..مثل مشق..مثل خواب..مثل خودت
من خوب نبودم
شايد !نميدانم چرا؟...اما خوب شده ام!...
ببين
.
.
.
خوابهاي اشفته ميبينم
گيتار ميزنم
مينويسم
ميخوانم
چاي تلخ ميخورم

...
همين


&


Nothing else matters

photo of Alen Delon


مجادله ميكرديم...


من و خدا


او چيزي ميگفت و من چيزي مي گفتم


دست اخر هم تسليم شد
خدا


و گفت هرچه ميخواهد انجام دهيد....


صدايم را صاف كردمو گفتم:


دنيا را نگه داريد...ميخواهم پياده شوم

 

خدا گريست.....من هم!...

 


ديوارهاي اتاقم هايكو ميخوانندو با لوندي متحجرانه ميرقصند
چشمانم ميترسندكه از ان نقطه نامعلومي كه خيره شده اند بازگردند
و نيمچه باز به اينهمه توهم مثل كودكان راه گم كرده نگاه ميكردند
سقف لحظه به لحظه به من نزديك تر ميشد...بيش از حد خودم را در افسون مخدرات غرق كرده بودم
پلكها مجالي براي وصال نمييافتند و من بسان فاتحي سنگدل روي صندلي لم داده بودم و
به اين چرخش نا موزون كه مانند روسپيان تازه كار ميلرزيدند لبخند شنيعي ارزاني ميداشتم
لذت دوري از سيكل زندگي روزانه ام كم كم جاي خود را به حقيقت موهوم زندگي ميدهد و نئشگي با گذر زمان جان ميدهد
كاش تمام نميشدند اين ثانيه هاي لذت بخش...

 

امشب اصلا حالم خوب نیست

 

من تمام دردهايم را
در سيگاري ميپيچم
و پس مانده اش را به اسمان حرامزاده روانه ميكنم

 

photo of Johnny Depp

گاهي اوقات ارزو ميكنم
تمام انگشتان دستم
انگشت شصت بود
تا همه رو يكجا
به زندگي
حواله
ميكردم

 

 

زندگي زد  ... ادم رقصيد


ادم رقصيد ...  زندگي عرق كرد


زندگي عرق كرد  ... ادم چاييد


ادم چاييد  ... زندگي تب كرد


زندگي تب كرد  ...  ادم لرزيد


ادم لرزيد  ... زندگي ترك برداشت


زندگي ترك بر داشت ...  هيچكس درد ادم را نفهميد

 

 

امروز روز آن است...

كه فراموش كني آن چه كه بودي.

استواري گام هايت

صلابت عقاب ها را حقير جلوه خواهد داد.

برخيز...

دوباره بياآغاز!!!

 

 

اتنا نه فقط خسته

است ........بی تو هم

هست

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم آبان 1385ساعت 20:7  توسط  atena  | 

وصيت عشق  biya to ham vasiyat namato benevis

تا چند صباحي ديگر شايد پايان راه زندگي ام باشد ، و يا شايد آغاز دوباره زندگي

آري من بيمارم ، بيماري كه من مبتلا شده ام پايانش مرگ است ، تاريخ مرگم را ميدانم و منتظر آن مي مانم تا فرا رسد اميدي ندارم ، تنها اميدم به خداست كه دواي دردم را برايم برساند

ميخواهم در اين لحظات كه از مرگ خودم باخبرم و ميدانم چه زماني فرا مي رسد وصييتي براي همگان بنويسم پس بخوانيد وصييت من را در اين دفتر عشق

آهاي آدميان ، به چشمهاي خود بياموزيد كه نگاه به كسي نيندازند ، اگر نگاه انداختند عاشق نشوند اگر عاشق شدند وابسته نشوند اگر وابسته شدند مجنون نشوند و اگر نيز مجنون شدند با عقل و منطق زندگي كنند

آهاي عاشقان اينك كه پا به اين راه دشوار گذاشته ايد ، با صداقت عشق را ابراز كنيد ، تنها عاشق يك دل باشيد ، تنها به يك نفر دل ببنديد ، و با يكرنگي و يكدلي زندگي كنيد

آهاي عاشقان به عشق خود وفادار باشيد ، تا پايان راه با عشق باشيد ، و از ته دل عشق را دوست داشته باشيد

آهاي عاشقان از تمام وجود عاشق شويد ، و با اراده و اطمينان پا به اين راه بگذاريد

رسم عاشقي دروغ و خيانت نيست ، رسم عاشقي صداقت است پس سرلوحه و الگوي خود را صداقت قرار دهيد

آهاي عاشقان نه لازم است مجنون باشيد و نه فرهاد ، تنها خودتان باشيد ، همين و بس

آهاي عاشقان ، ساده نباشيد ، عشق را از ته دل بخواهيد و انتظار عشق را حتي تا پاي مرگ بكشيد

آهاي عاشقان عشق را براي قلبش بخواهيد نه براي هوس و خوش گذارني و گذراندن لحظه هاي زندگي با هدف عاشق شويد و با عشق نيز از اين دنيا برويد

وصيت من به همه عاشقان و آدميان همين چند جمله بود

من سرطان دارم ، سرطان عشق

دواي درد من معشوقم هست ، و تاريخ مرگم برابر جدايي او از من مي باشد

دواي دردم رسيدن به معشوقم هست ، و تاريخ شفايم گرفتن دستان او و رسيدن به او مي باشد

پس خداوندا دواي درد مرا به قلبم برسان تا اين كابوس وحشتناك سرطان و مرگ به خاطر جدايي از عشق را از وجودم محو شود الهي به اميد تو

 

 به هم که می رسیم سه نفریم

من تو بوسه

از هم که جدا می شیم چها ر نفریمت تو و تنهایی من و عذاب

 

 

کاش میشد در غروب لحظه های تاریک دلم بار دیگر شعر خوب بودن را نوشت

 

 

خیلی سخته بی تو بودن. خیلی سخته بدون تو زندگی کردن. خیلی سخته بدون تو خندیدن. خیلی سخته تو رو نداشتن. خیلی سخته دلتنگی ... عزیزم، چند وقتی میشه که دلم بدجوری هواتو کرده. هرجا میرم ناخودآگاه یاد تو میفتم و بی اختیار اشک تو چشمام جمع میشه. از وقتی تو رفتی، دیگه نتونستم با این دنیا کنار بیام و خیلی ها رنجوندنم. خیلی ها دلم رو شکستن و بی تفاوت گذشتن. بعضی وقتها یاد بعضی حرفات میفتم و از ته دل آرزو می کنم کاش بودی و می بوسیدمت. دنیای خیلی کوچیکیه. دنیاییه که برای رسیدن به اهدافشون، آدمها رو بازیچه قرار میدن. دنیاییه که ...

 

بعد از من"

مرا عمری به دنبالت کشاندی سر انجامم به خاکستر نشاندی

ربودی دفتردل راوافسوس که سطری هم ازاین دفترنخواندی

گرفتم عاقبت دل برمنت سوخت پس مرگم سرشکی هم فشاندی

گذشت از من ولی اخر نگفتی که بعد ازمن به امید که ماندی

 

 

 

به جای دسته گلی که فردا بر قبرم نثار میکنی

امروز با شاخه گلی کوچک یادم کن

بجای سیل اشکی که فردا بر مزارم می ریزی

امروز با تبسم مختصری شادم کن

بجای آن متن های تسلیت گویی که فردا در روزنامه ها برایم می نویسی

امروز با پیام کوچکی خوشحالم کن

من امروز به تو نیاز دارم نه فردا

 

 

حسادت می کنم

                     به رنگ دیوار وقتی اتفاقی سایش بدنت به پوستش را احساس می کند.

 

حسادت می کنم

                     به آفتاب وقتی با نوازش آرام پوستت به تو گرمی می بخشد.

 

حسادت می کنم 

                     به برگ گیاه وقتی در گلدان آرام گرفته و حرکت تو از کنارش او را هیجانزده می کند و بی تاب و چرخان.

 

حسادت می کنم

                     به پدرت وقتی در زیر نور گرم به او لبخند می زنی.

 

و به مادرت هم

                    وقتی چند لحظه پیش از خواب به یاد تو لبخند می زند.

و به تختت

                    که همه روز به هم آغوشی شبت پریشان و بهم ریخته است.

و به فرش

                    که چند تار مویت را میان پرزهایش نگه می دارد و به سادگی هم پس نمی دهد.

و به اتاقت

                    که لذت بودن با تو را همیشه می چشد.

و به آینه ات

                    که هر روز گرمی نگاهت را حس می کند.

و به کوچه ات

      درختهای باغچه

                     چشمهایت 

                               و به خودت  

                                         به خدایت

                                                 و به این قلم که از تو گفت

 

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم آبان 1385ساعت 19:43  توسط  atena  | 

 
 
 
چشمانم برای تو .... دیگه نمی خوام جایی رو ببینم ... به جز صورت تو ....دستانم برای تو .... دستانی که نمی توانند تو را لمس کنند نمی خواهم .....اشکانم برای تو ... چون نمی خواهم برای دیگری جاری شوند ....قلبم برای تو .... چون تمام تپش های قلبم برای تو بود وبس ....جسدم برای خاک ... چون از آن متولد شدم ... وبه آن باز خواهم گشت ...گفته هایم برای تو .... چون فقط برای تو گفتم ...عشقم برای تو ... چون دیگر نیستم تا عاشق باشم ....خاطراتم را خواهم برد ... ودیگر چیزی از این دنیا .... از من نخواهد ماند .... ودیگر چیزی ندارم که به کسی بسپارم .....دوستت خواهم داشت ....واین آخرین بار است که با چشمانی پر از اشک .....با قلبی پر از آرزوهای بر باد رفته ....با دستانی لرزان .... با آرزوهایی که همیشه برای تو داشتم .... نفس می کشم .بدرود ای زندگی ............... ...
 
 
 
 
 
 چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید .... و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت بشی حس کنی هنوز دوسش داری .....چقدر سخته سرت رو  رو دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده  .....چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش چیزی جز سلام نتونی بگی ..... چقدر سخته وقتی ....پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوز دوسش داری  ....چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی :  گل من باغچه نو مبارک ........ ......      .اگه زندگی بلد نباشم زندگی نمی کنم .....اگه سلطنت بلد نباشم سلطنت نمی کنم ....ولی اگه دوست داشتن رو بلد نباشم به خاطر تو  یاد می گیرم .....
 
 
 
 
 
 
 

من به مردن راضیم ، لیکن نمی آید اجل                بخت بد را بین کز مرگ هم ناز می باید کشید*گفتم از عشق تو من خواهم مرد چون نمردم هستم  ...پیش چشمان تو شرمنده هنوز .... گر چه از فرط غرور  اشکم از دیده نریخت بعد تو لیک پس از آن همه سال  کس ندیده به لبم خنده هنوز  ....گفته بودم که از دل برود یار چو از دیده برفت سالهاست که از دیده من رفتی و لیک دلم از مهر تو  آکنده هنوز  ....آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش گر که گورم بشکافند عیان می بینند زیر خاکستر جسمم باقیست آتش سرکش و سوزنده هنوز  ........    .* به دیدارم بیا هرشب در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند دل تنگ است  ....بیا ای روشن ای روشنتر از لبخند شبم را روز کن در زیر سر پوش سیاهی ها دلم تنگ است  ..... 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

من سردم است،
و انگار هرگز گرم نخواهم شد
تمام راه سرد بود،
برلين سرد و غمگين است،
و من گرم نخواهم شد.
راه هاي تاريک
به گورستان منتهي مي شوند؛
و راه هاي روشن به گورستان مي رسند،
من از سرما مي لرزم و به گورستان سرد برلين فکر مي کنم.
آفتاب کي مي دمد؟
راه هاي تاريک، تاريک مي مانند،
مرا روشن کن.
چرا در تنهايي بيشتر سردم مي شود؟ چرا آب چاله ها يخ بسته بود
در تمام راه؟
مگر پاييز يخ مي بندد با تمام خزانش؟
مگر من به سادگي تن مي دادم به خاک سرد؟
نجاتم بده که از گور به در آيم؛
من آيه ي اذالشمس را براي دل تو مي خوانم،
من از مرگ مي گريزم
اما تن مي دهم به کلام تو
که مرا به خودم وانگذاري
با من به بازار قفس ها بيا
پرندگان در قفس هزار نقش مي بافند
که تو هيچ نمي فهمي
نه از کلاف سر در گم دل من
نه صداهايي که آنها مي نويسند.
من از سرزمين پرسش ها مي آيم
از ته سرماي برلين،
از زير صفر
من از مرگ مي رويم، و به اندامت مي پيچم که زنده بمانم.
مهربانم،
واژه رفيق
از تب زخم
تب مي کند و مي رود به سرزمين يخ
و من غمگينم، غمگينم، غمگينم.

 
 
 
 
 
 

خسته دل داند بهای ناله را

           شمع داند قدر داغ لاله را

                   هر دلی از سوز ما آگاه نیست

                              غیر را در خلوت ما راه نیست

                                      حال بلبل از دل پروانه پرس

                                            قصه دیوانه از دیوانه پرس

 

 

مرگ موسیقی آرامش این دوران است

            سختی مانده به جا بر لب رود

              یا نوایی که شنیدم از آن غنچه ی پیر

                  من شنیدم که کسی می خواند آرام اسم بی تکرار مرا

                         آمده تا به دلی پر رونق ببرد روح پر از درد مرا

                                                  مرگ من کی می رسد ؟

کی وجودم غرق در پندارها

   می شود پنهان به زیر خاک ها

            کی میان اشک های مادرم

                      یا صدای افسوس پدر

                       اسم خود را بر زبان ورقی بی مقدار

                                   بر دل هر دیوار خواهم دید

 

کاش مردم بگویند :

                           که چرا رفته ز آبادی ما ؟

 

گل مریم بسپارند به رسوایی ما

     و تنم بسپارند به دشت شقایق های پیر

              که وجودم را او آشناست با خود

                    من نمی ترسم از آن روز بزرگ

                                      که سفر خواهم کرد

 وبه دیدار کسی خواهم رفت          که همه عمرو وجودم از اوست

 

 

چرا از مرگ می ترسید ؟

          چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید؟

                  چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید ؟

مپندارید بوم نا امیدی باز

         ببام خاطر من می کند پرواز

                 مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است

                      مگویید این سخن تلخ و غم انگیز است ...

 

 

دلم گرفت از آسمون

      هم از زمین هم از زمون

              تو زندگی چقدر غمه دلم گرفته از همه

                     ای روزگار لعنتی تلخ بهت هر چی بگم

                          من به زمین و آسمون دست رفاقت نمی دم

دست رفاقت نمی دم    دست رفاقت نمی دم

امشب از اون شباست که من دوباره دیونه بشم

           تو مستی و بی خبری اسیر می خونه بشم

               امشب از اون شباست که من دلم می خواد داد بزنم

                                 تو شهر این غریبه ها دردمو فریاد بزنم

دلم گرفت از آسمون 

               هم از زمین هم از زمون 

                       تو زندگی چقدر غمه دلم گرفته از همه ...

 

 

 

سفر به هياهوي مرگ

مرگ زلال

مر گ وعده هاي جوان

اينك

كسي

ازسرزمين هاي گياه و خاطره

 باز مي آيد

مردي تمام

 كنار سرنوشتي زمستاني

 كه هنوز

از سمت ريشه هايي سر بريده

 پيش مي آمد

صدايش

بازمانده  باراني سرخ

روياي باغي

پژمرده تر از

آسماني كه

مي شناسد

گل سر به زير آشنايي

همچون  پلي خاموش

ميان روز هاي طبيعت و

عشق

گمشده آينه هاي شب ولبخند

 بر بام روشنايي هاي باد

آنك

مردي

به راز هاي طلوع پنجره

مي پيوست

با شكوه ترانه اي غمگين

 “ بايد  عاشق شد و رفت ”

 

 

 

در حیرتم از مرام این مردم پست

                    این طایفه زنده کش مرده پرست

                              تا هست به ذلت بکشندش به جفا

                                                  تا مرد به عزت ببرندش سر دست

 

 

مرگ من

سلام...

خانه...                                                                                                                               

بوی غریب تنهایی را احساس میکند

و کوچه ها چنان در سکوت فرو رفته اند

که گویی دیگر شوق زندگی کردن را ندارند...

تنهای تنها...

و تمام دنیا را سکوت در بر گرفته...

صدای گریه اش همه را به فکر فرو برده

و بی صداییش آتش دیگری را بر افروخته است

 

لحظه ها و ثانیه ها

 

همه و همه متوقف شده اند .

 

سکوت...

 

گویی در حال آمدن است

 

صدای پاهایش را احساس میکنم

 

سکوت...

 

خواسته یا ناخواسته دستان مرا میگیرد و به سوی خود میکشد .

 

گویی دیگر همه چیز به پایان رسیده...

 

و تنها مرگ توانست

 

مرا از تو جدا کند

 

نگاه اخرت رو یادمه وقتی که رفتی

کلام آخرت رو یادمه وقتی که رفتی

 

تو نگاهت هیچی نبود جز سختی و سردی

تو کلامت هیچی نبود جز بی مهری و تلخی

 

بر عکس همیشه این بار پشت سرت ابی نریختم

بر عکس همیشه این بار با رفتنت اشکی نریختم

 

با اومدنت تو قلبم عشق و صفا رو کاشتی

با رفتنت تو قلبم نفرتو غم رو گذاشتی

 

 وقتی خواستم برات اشک بریزم خندم گرفت

 وقتی خواستم خاطراتتو دور بریزم خندم گرفت

 

میدونم واسه تو اشک ریختن گناهه

میدونم خاطراتتو دور ریختن اشتباهه

 

اشکام برام حرمت دارن تو نداری

خاطراتم برام ارزش دارن تو نداری

 

تو مگه واسه من ارزش قائل شدی که من بشم

تو مگه واسه دل من حرمت قائل شدی که من بشم

 

واسه چی گریه کنم؟ واسه مهر ومحبت نداشتت؟

واسه چی زندگیمو برزخ کنم؟ واسه عشق پاک نداشتت؟

 

آخرم نفهمیدم من برای تو چی بودم

آخرم نفهمیدی تو برای من چی بودی

 

تا کی میخوای فقط بیای و گذر کنی

تا کی میخوای فقط بری و سفر کنی

 

معلومه اصلا از این زندگی چی میخوای

معلومه اصلا از این همه سفر چی میخوای

 

منو بگو با کی دارم حرف میزنم

منو بگو از کی دارم حرف میزنم

 

تو نه میدونی کی هستی یا کی باشی

تو نه میدونی چی هستی یا چی باشی

 

تو از هر چیز خوبشو اما کمشو میفهمی

تو از هر کس عشقشو اما کمشو میفهمی

 

نه تو دل نداری تو مثل سنگی
 نه تو مهر نداری تو مثل مرگی

 

دیگه برو برو تو واسه همیشه

دیگه برو برو با تو موندن نمیشه

 

دیگه میخوام فراموشت کنم مثل خودت

دیگه میخوام سفر کنم برم مثل خودت

 

 

 

 

 

موندنی نیستی میدونم ، با منی اما همیشگی نیستی میدونم

گفتی دل نبندم به دلت ، آره گفتی مال من نیستی میدونم

 

نفهمیدم چی شد چه جوری شد دلم دیگه مال خودم نبود

نمیدونم چرا ؟! چطوری بگم خواستنت دست خودم نبود

 

همیشه از اولش نگران آخرش بودم ، از نبودنت میترسیدم آره

حالا نگرانم کی آخرش میشه بری ،هنوزم از نبودنت میترسم آره

 

دلم تنگ میشه برات ، هر چی بهت زل میزنم سیر نمیشم

بوی عطرت مستم میکنه ، هر چی بوت میکنم سیر نمیشم

 

من بی تو با یه دل خالی ،با یه عشق خیالی چه کنم؟

من بی برق چشات ، بدون بوسه داغ لبات چه کنم؟

 

نمی خوام آه و اشکم بدرغه راهت بشه نه نمیخوام

نمی خوام غم به دلت بشینه همسفرت بشه نه نمیخوام

 

دلمو به تو سپردم ، دل بی عشق و میخوامش چه کنم ؟!!

روحم شدی ،اخه تو بگو جسم بی روح و میخوامش چه کنم؟!!

 

آخ چی بگم از این دل پاره پاره دیگه برگ نداره

چی بگم تو برگ های پاره پارش دیگه رنگ نداره

 

برو تو خوشبخت باشی خدا به همرات

برو اما بدون تنها نیستی منم همیشه همرات

 

 

 

 

 

آدمك آخر دنياست بخند.. آدمك مرگ همين جاست بخند... آن خدايي كه بزرگش خواندي ... به خدا مثل تو تنهاست بخند ... دست خطي كه تو را عاشق كرد ... شوخي كاغذي ماست بخند... فكر كن درد تو ارزشمند است.. فكر كن گريه چه زيباست بخند... صبح فردا به شبت نيست كه نيست... تازه انگاه كه فرداست بخند. راستي آنچه كه يادت داديم ... پر زدن نيست كه در جاست بخند.. آدمك نغمه اي آغاز نخوان ... به خدا آخردنیاست بخند

 

 

 

 
 
 
به حکم دل.
حکم .دل.
همیشه حکم دل.
به اصالت چشمانت قسم به اسارت ابدی دستانت مشتاقم .
وبه صلابت زخمهایم مومن.
نه به رنج نبودنت خمی به ابرو آوردیم
و
نه به شوق دیدارت فریاد.
من و دل
همیشه سکوت . همیشه ...
چه صبوریم من و دل.
ما فاتح همیشه آرزوهاییم .
((من و من )).
قسم به حرمت تمامی تصوراتم
با دست رو شده و خال خوانده
باز هم فاتح خواهم بود.
همیشه هزار گام فراتر از همه آنهایی که
هیچ گاه از پیله رو یاهایشان به پروانه مقصود
عروجی نداشتند.

 

 

 

 

 

 
 
 

من يه عمر كه مرده ام. مگه نمي ديدی؛ هر روز سر خاك خودم بودم...

در غربت مزار خودم گریه ام گرفت

از زخم ریشه دار خودم گریه ام گرفت

وقتی که پرده پرده دلم را نواختم

از ناله ی سه تار خودم گریه ام گرفت

پاییز می وزد و تو لبخند می زنی

اما من از بهار خودم گریه ام گرفت

یک تکه آفتاب برایم بیاورید!

از آسمان تار خودم گریه ام گرفت

 

 

 

 

 
 
 
 

خدایا چه کردی با من...

که مرا تو از آن سو کشاندی با خود       و بردی به" کجا "

تو مرا از شقایق گرفتی            سپردی به زمین

اما

تا کنون پرسیدی من شکار کدامین سفر ثانیه ها می باشم؟

پرسیدم به کجا می بریم؟

تو نگفتی به همان جا که گِلی که از تو محبوب تر است

باز هم پرسیدم به کجا می بریم؟

تو نگفتی به همان جا که زمین از تو پرَ می شوید

من نمی دانم که نادان بودم         یا بدان آگاهی هیچ نمی فهمیدم

تو نشان دادی " کجا " را به من                

                                    ولی من نکردم شکایت که آنجا کجاست؟

پس امانم بده تا فکر کنم ... به کجا می بریم!

خدایا ... چه کردی با من ؟

آرزو می کردم که به غربت تن ندهم

هم غریبم کردی ... هم شکایت کردی ... که خدایت هستم هیچ نگو

هدیه دادی به من این همه آگاهی را!!!

یا مرا هدیه به یک گوشۀ محشر کردی؟!

شاید

         هر کجا می رفتم...

                                         جای من آنجا بود!

اما آرزو می کردم که مسافر نشوم

همچو پروانه به دور شمعی مهاجر نشوم

وخدایا چه کردی با من...

دست به دامان کدامین احساس بندازم

که مرا با خود ببرد...   به در خانه ای از جنس نسیم                    

                                                                                           به کدامین گناهم تو مرا

                                                                                         محتاج کس و نا کس کردی؟

<<هرکجاهستم باشم >>

...گِل که محتاج کس دیگر نیست...              پس چرا؟

من که از جنس گِل و خاک توأم                   محتاج کاغذ خط خطی و تر کردی!

یادت نیست!

گریه ام می گیرد... فکر نکن که منم مثل آنها کافر شده ام

از همانها گفتم که تو یادم دادی

باز هم پرسیدم که به کجا می بریم؟

چشمهایم بستی                                    و تکانم دادی

                             که به خود تکیه کنم

 من که از دیدۀ تو گِل بودم            پس چرا هم مرا اشرف آنها کردی

                                                                           هم به یک رازقی پیوند زدی؟!         

از کجا که من پارسایی نشوم                                   شور یکپارچگی را در شرق بر پا نکنم...

                 تو مرا می بینی                                     من تو را می شنوم 

                                        چه بگویم که مرا در یابی!

گل بودم هیچ نمی فهمیدم                                     عقل خواستم که بدان حکم کنم 

حال پشیمان شده ام     چه کنم... عقل را پس بدهم

یا به تو فکر کنم که فقط می بینی ... می شنوی!

به چه... به چه می بالم من... من که هیچستانم!

باز هم پرسیدم به کجا می بریم؟

با نگاهت گفتی : سخنان بهر چه پرسی از من؟

برو تا نام تو از صفحه من پاک شود

آن زمان حس کردم: دوستم داری و محتاج منی!         

                                                                        چه غلط ها کردم این چنین حس کردم

پرسش از نو ز تو کردم که خدا :  به کجا می بریم؟

و جوابم دادی : برو تا یاد کنند نام تو را گلدانها

پس خدایا روی سنگ قبرم بنویس: 

                                             او گناهی نداشت...    من بودم که به او جان دادم تا  ز من  یاد کند 

ای خدا باکی نیست...

من هنوزم هستم ... می مانم...خواهم ماند...

چاره ای نیست... جز این راه دگر نیست که عازم گردم

چه کنم گریه کنم...  یا همین احساس هم تو ازم می گیری!

پس چه بهتر بروم ... دور شوم                                   به کجا؟

تا نشانم ندهی مقصد آخر احساس کجاست؟

من همین جا هستم ...            به تو می اندیشم...

                                                                      بی تو مهتاب شبی می میرم

                                                                              پس پناهم باش یاور روز و شبم

 

 
 
 
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم آبان 1385ساعت 19:37  توسط  atena  | 

تو راست ميگفتي من تونستم فراموشت کنم....
هر وقت توي ذهنم مي اومدي...يه نخ سيگار و .....
کمي مشروب ...اونقدر که تو و خيالتو با هم از ذهنم ببرم بيرون
يه کمي ناز کردن ....واسه کسي که نميخره.........
و....باز هم هوشياري ....اما نه زياد!..
دوباره مشروب!.........چند پک به پيپ !
دودهاي حلقه اي که همه زندگي تويش تداعي ميشه
و تو لابه لاي اون حلقه و خاطراتت........
يه پيك ديگه مشروب فقط واسه اينکه تصويرت از توي اون حلقه هاي دود بره!
و مستي............
و باز مستي و........
دل ناز ميکنه! ....دل ميسوزه..........
دل هواتو ميکنه! 
بطري و سر ميکشم !
چند تا مسکن ....واسه دردي که از سنگيني پيپ توي سرم پر شده!
و.........يه ودکاي ديگه!
يه حس سرد...........
چند تا مسکن ديگه.........و تصوير واضحي از تو و هر چه با تو گذشت!
جلوي چشمهام.......تويي و تمام انچه با تو گذشت?
و يه حس سرد ! ...خيلي سرد........
نفسهايي که به شماره افتاده!........
و تو !
و صداي پاي مرگ با همون حس سرد غريب!.
تو دروغ ميگفتي!
دروغ گفتي.......من نتونستم فراموشت کنم!

 

lie still,lie still,my breaking heart;
my silent heart,lie still & break!
life&the world&mine ownself;
changed!...
for a dream 's sake.


بخواب ارام بخواب ارام قلب شكسته ام
قلب خاموشم بخواب ارام و بشكن!
زندگي و جهان و من خود عوض شده ايم
به خاطر خوابي

در غروبي دلگير
آخرين سايه گريخت
باز من ماندم وتنهايي
باز من ماندم و نيش احساس
باز گريه هاي مكرر
به تسلاي دلم ميكوشد
 
 
هرگز از مرگ نهراسيده ام
اگرچه
دستانش از ابتذال شكننده تر بود
تمام هراس من
باري از مردن در سرزمينيست كه
مزد گوركن
از آزادي انسان فزون باشد
 
 
بگذار تا شيطنت عشق چشمان ترا به عر يا ني خويش بگشايد

هر چند آنجا جز رنج و پريشاني نبا شد

اما كوري را به خا طر آرامش تحمل نكن.
 
 
 
 
 
 
بوسه مرگ

یک بوسه بیشتر ،
به مرگ نمانده است
لباس سیاه بپوش
و به موهایت برگ های ناز لیمو
آذین ببند .

بگذار بازی نا تمام
نا تمام بماند ...
 
 
 

 

"تقدیم به اولین کرمی که بعد از مرگ بر کالبدم خواهد افتاد....."

باز هم مرگ

و طنین دیاپازون زندگی

در نوای حنجره های غم گرفته

و باز هم اجتماعی غم انگیز

پشت به طلوع

رو به فوران اشک

در جدلی تازه با پروردگار

 

 

 

بیا اینجا همه چیز رو به راه است..
قهوه ای میخوریم/ سه تاری میزنیم/ گیتاری کوک میکنیم/ بیهودگی تزریق میکنیم..
بیا اینجا باور کن همه چیز رو به راه است..
میخوابیم/ بیدار میشویم/ قهوه ای میخوریم/ گیتاری میزنیم/ سه تاری کوک میکنیم/ بیخیالی تزریق میکنیم..
بیا اینجا همه چیز روبه راهِ رو به راه است..
آبجویی میخوریم/ میرویم لایی میکشیم/ جیغی میزنیم/ میخندیم/ عاشق میشویم/ فارغ میشویم..
بیا اینجا.. دروغ میگویم، آخر هیچ چیز رو به راه نیست..
سیگاری میکشی/ قهوه ای میخوریم/ سیگاری میکشی/ آبجویی میخوریم/ سیگاری میکشی..
بیا اینجا..
بلند بلند میخندیم/ گریه میکنیم/ سیگاری میکشی/ گیتاری میزنیم/ لا ابالی میشویم..
لا ابالی میشویم/ لا ابالی میشویم/ لا ابالی میشویم.. (این را همه از ریش های نا مرتب، دکمه های باز و آستین های آویزانِ تو و موهای ژولیده، ریمل ماسیده و لباسهای مسخره ی من میفهمند!)

 

 

نصف بیشتر وقتم صرف برنامه ریزی برای کارهایم میشود و نصف دیگر هم صرف تنبلیِ انجام ندادنِ کارها!

 

- خدا هیچوقت من رو نمیبخشه. من میرم جهنم!
- این حرف رو نزن، نا امید شدن از رحمت خدا گناه کبیره ست. مجازاتش جهنمه!
(افکار خصوصی)

به من چه, روزگار تنش زخمیه تیغ جنگِ

به من چه, بوی خون میده خاکِ زمین

به من چه, وارثانِ یعقوب بر سر ارثیه ی پدر خون می ریزنند

 

 

اینو یادت باشه عزیزم

فقط یه دست, عشقو بازی می کنم

فقط یه دست!

ببرم یا ببازم, می بوسم و می ذارم کنار!!!

 
 
 
 

برو ...

هیچی نگو,

            فقط برو ...

 

 

 

حالم بده !!!

دارم همه ی خوشی های این 24 سال رو یکجا بالا میارم...

 

 

احساس مسمومیتِ شدیدی می کنم,

خلاصم کن از این عشق ...

 

 

 

اگرچه قرعه ی فالت
زد و آخر به نامم خودرد
ولی اون حادثه اون روز
تموم تازگیمو برد
اگرچه باغ دست تو
به ذهنم بوی گل آموخت
ولی با تو فقط با تو
تموم برگ و بارم سوخت

همیشه علت خواستن
دلیل پوچی من شد
شکست از دیگری بد نیست
چه سنگینه شکست از خود
تو مرگ قلبمو خواستی
رسید اون لحظه ی موعود
تو اون روزی که عشق تو
فراسویش غروبی بود

اگر بعد از تو سهم من
همین آیینه است ای مرد
ولی حتی گریز از تو
در این آیینه محوم کرد
عبور عشق تو در دل
کشیده طرح دلتنگی
به غیر از مسخ من با من
چه کردی ای بت سنگی
چه کردی ای بت سنگی

 

 

 

نمي شه غصه ما را يه لحظه تنها بذاره

نمي شه اين قافله ما را تو خواب جا بذاره

مارا تو خواب جا بذاره

دلم از اون دلاي قديمي از اون دلاست

كه مي خواد عاشق كه شد پا روي دنيا بذاره

دوست دارم يه دست از آسمان بياد ما دوتارا

ببره از اينجا و اونورابرا بذاره

تو دلت بوسه ميخواد ، من ميدونم اما لبت

سر هر جمله دلش ، ميخواد يه اما بذاره

بي تو دنيا نمي ارزه ، تو با من باش وبذار

همه دنيا من و هميشه تنها بذاره

من ميخوام تا آخر دنيا تماشات بكنم

اگه زندگي برام چشم تماشا بذاره

 

 
 
 
 
 
 
 
 

(( امشب دلم خیلی گرفته  ، انگار تا امروز هر چی

 از هر کی کشیدم افتاده روم ، می خوام برم چیدن ستاره

اما هوا ابریه ، میخوام گریه کنم اما ، اما قول دادم به خودم و تو

 که گریه نکنم ، می خوام داد بزنم اما همه خوابیدن ، چی کنم ؟ ))

 - وقتی که باد بی مهریت بر من وزيد. مي دوني چند وقته كه ديگه بهم نگفتي دوستم داري ولي من از هميشه عاشقترم .

- دلم امشب هوای ساقی و میخونه کرده

دلم امشب  هوای  ساقر و  پیمونه  کرده

دلم تنگه  دلم تنگه  تو میدونی  خدایا

تو میدونی  هوای یک دل دیوونه کرده

بزن تو آخرین ضربه ، بزن تیر خلاصی را

- بزن امشب ، بزن امشب

بزن با تیر بی مهری به بازوی دلم امشب

بیا خاکستر دل را به باد بی شرر بسپر

بیا مجنون به خاک انداز ، چه خوب لیلی دلش سنگ است

بزن بر طبل بارانزا ، بزن بر چشم برق آسا

بزن بشکن تو این طبل را ، بزن کور کن تو این چشم را

- بزن امشب ، بزن امشب دلم خون است

ز بی مهری زبی یاری

بزن بشکن امید من که ماندم در غم و زاری

بزن بر کاسه صبرم ، بزن بر غرش ابرم

بزن بشکن تو این کاسه ، خموش کن غرش ابرم

بزن دلتنگ دلتنگم ، بکش من را ز بی مهری

تو کشتی بی دلیل این دل ، بزن بر نعش بی جانش

- بزن آهوی دشتم را ، بزن ساغر به دستم را

بکش آهو

شکن ساغر

من و شمع هر دو می سوزیم

بزن خاموش کن ما را

- بزن امشب ، بزن بر دل ، بزن بر چشم

 بزن بر گل بزن بر خاک

بزن بر آرزوی پاک

بزن با تیر بی مهری

تو که رحمی نداری

پس بزن بر خاک انداز و

 زخون غلطیدنش خندان  ، زخون غلطیدنش شادان

بخند و شاد باش هر شب

- بزن دل را ملالی نیست

که زخم تیر تو خورده

خلاصش کن به این ضربه

بزن پس آخرین ضربه

- تو بودی مهتر جانم

نمی دانی و می دانم

دلم در باورت بود و همه شب خواب تو می دید

همیشه فکر چشمانت

همیشه آرزویت بود ، همیشه جستجویت بود

همیشه در نگاه خود ، تو را اول نگاه می کرد

همیشه در صدای خود ، تو را اول صدا می کرد

- دلم بال و پرش را بست ، به دیوار دلت بنشست

غرورش زیر پا بنهاد ، به یر پای تو بشکست

- بزن بر ساغر چشمم ، بخشکان اشکهایش را

که هر اشکی به هر گونه

تو را نفرین به سر دارد

- بزن امشب ، بزن امشب

بزن بر ساغر چشمم ، بزن بر بال اندیشه

بزن بر باغ پر لاله ، بزن بر قلب آلاله

بزن من را بزن خود را ، بکش من را بکش خود را

بکش من را ملالی نیست ، بکش خود را غمین باشم

- تو چشمان مرا دیدی ؟ تو اشکهای مرا چیدی ؟

ز غصه خوردنم هر روز ، هزار بار خندیدی

دلی پر مهر آوردی ، تمام قلب من بردی

همینکه سیر شدی از آن ، به تیر قهر بسپردی

- ملالی نیست

تو هم باش و منم هستم

بزن بشکن تو قلبم را ، نترس از رفتنم هستم

- بزن بر لحظه آخر 

 بزن بشکن سرورم را ، نهال آرزویم را

بزن بشکن ملالی نیست

ز بی مهری ز بی یاری ، بزن تنها بکش من را

- بزن امشب ملالی نیست

دلت من را خیالی نیست

بزن بشکن خیالم را ، که دل غرق خیال توست

- تو از مرگ می ترسی

ولی من دوستش دارم

برایت آرزو کردم ، تو را آغوش خود گیرد

گناهت زود بر چیند

پس ، بزن امشب ، بزن بر آرزوی من

- بزن بشکن ملالی نیست ، بکش من را خیالی نیست

شکستی ساقه دل را ، نشاندی ریشه اش در خون

بزن بشکن که می دانم

تو از بشکستنم خوشحال می گردی

- بزن بشکن

بزن دل را

خلاصش کن به این ضربه

بزن پس آخرین ضربه

- بزن بشکن غرورم را

پل سبز عبورم را

بزن بشکن همین امشب

نهال پر حضورم را

- تو اصلا بی خدا بودی ، چنین بود بی وفا بودی

بزن بشکن وفادارم ، بزن بشکن خدا دارم

بزن بشکن وفایم را ، بزن بشکن خدایم را

وفایم را تو ویران کن ، خدایم را پریشان کن

- بزن بشکن همین امشب

که اینگونه

مرا یاری رفتن نیست

سراغ عشق گشتن نیست

- بزن بشکن در این صحرا ، بزن بشکن تو تا دریا

همه کوه و همه دشت و همه گل را

نمو دنیای امروزم تو بی فردا

- بزن بشکن

چرا اینگونه وا ماندی ؟

رها کن تیر آخر را ، چرا وا مانده ای جانا ؟

خجالت می کشی ؟ و یا ترس از دلم داری ؟

و یا ترس از دلت داری ؟

ولی تو بی خدا هستی

نه ترس از یاد من داری ، نه یادت با خدا باشد

- پس بزن امشب

بزن تیر خلاصی را ، بزن تیر رهایی را

از این زندان خلاصم کن ، از عشق خود رهایم کن

بزن تو آخرین ضربه

بزن تو آخرین ضربه

دل من را دیدی ؟

دل من با تو، تنها بود

دل من هرزه  نبود ، دل تو اما . . .

دل من عادت داشت

که بماند یکجا

به کجا ؟؟؟...

معلوم است

به در خانه تو

دل من عادت داشت

که بماند آنجا

پشت یک پرده تور

که تو هر روز کنارش بزنی

دل من ساکن دیوار و دری بود

که تو هر روز از آن می گذری

دل من گوشه یک باغچه بود

که تو هر روز به آن می نگری

دل من را دیدی ؟

دل من را دیدی ؟

و همین به

که دلم بال نیازش به تو را بست و

تو را پس زد و رفت

 
 
 

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهاییست

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییست

 

 

 

«عشق يعنی تا ابد بی سرنوشت»

  عشق يعنی زندگی تا زير صفر

    عشق يعنی پر کشيدن تا عروج

      عشق يعنی طی راه بی فروغ

        عشق يعنی ناله گيتار من

           عشق يعنی درد بی درمان من

              عشق سودای دل بيمار ماست

                 عشق مرگ لحظه ديدار ماست

                     عشق فرياد انا الحق گفتن است

                         عشق در آغوش ياران خفتن است

                              عاشقی بايد که آنرا درک کرد

                                  اين زبان از گويش عشق عاجز است

 

 

 

 

 
 

اینجا بارون نمیاد آسمون صافه و ستاره هاچشمک میزنن

اما نمی دونم چرا چشمای من خیسن

هر کی دنبال کار خودشه!!

هیچ کس نمیبینه که چشمهای من بارونی اند 

همه غرق توی زندگی و مشکلاتش اند

این روزها جای یه دست گرم که موقع

تنهایی روی شونه ام باشه خالیه.....

بد جوری غریب و تنهام

میگن گریه بر هر درد بی درمان دواست

اما من هر چقدر گریه میکنم دلم آروم نمیشه

خسته ام .... دیگه طاقت ندارم...............

بدون اون که کاری کرده باشم ولم کرد .......

اون دوره کجا این دوره کجا ............

می دونم که خودش پشیمون میشه ولی چه فایده که

چشمای من اونو از یه غریبه هم غریبه تر می دونه

 

 

 

 

تو قبرستان مسيحيان قدم ميزدم ديدم بر روي هر قبر صليبي اويختهاند تو نيز بر گردنت صليبي بيانداز تا همه بدانند قلب تو گورستان عشق من است

 

 

 
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم آبان 1385ساعت 19:22  توسط  atena  | 

چقدر بده آدم تو اين دنيا كسي رو نداشته باشه ... چقدر بده كه به دوستات عمري خوبي كني و آخرش با بدترين شكل باهات برخورد كنن ... چقدر بده به كسي اعتماد كني بعدش بفهمي لايق اين اعتماد و راز داري نبوده .. چقدر بده كه مجبور بشي پيش كسي درد دل كني كه خودت هم ميدوني نميتونه همدردت باشه و دركت كنه ... چقدر بده كه گوش شنوايي نباشه به حرف دلت گوش بده ... چقدر بده كه احساس تنهايي كني ... چقدر بده كه آدما همديگه رو دوست نداشته باشن و فقط مصلحت خودشون و آينده ي خودشونو دوست داشته باشن و براشون مهم باشه ... چقدر بده كه همه بدونيم كه هيچ كدوممون دلمون براي هم با عشق و محبت نمي تپه ... اما چقدر خوب ميشد اگه تمام حرفايي كه بالا زدم هذيون و خيالبافي بود

وقتی آدم  بدونه داره به کسی وابسته می شه

 

و اون کس ممکنه هر لحظه ازش خداحافظی کنه خیلی سخته

 

شاید  براش دور شدن خیلی سخت باشه ولی مجبوره

 

ای خدا

 

خوشحالم درد دلم رو می فهمی

 

امروز چقدر صدات کردم

 

احتمالا از دستم خسته شدی

 

ولی خودت می دونی که من به جز تو ....... کسی رو ندارم

 

دوباره اشکام بی حیا شدن

 

داره سرازیر می شه

 

بابا این اشکها خجالت نمی کشن

 

ولی خدا

 

ببین به کجا رسیدن که خجالتم حالیشون نمی شه

 

خدا یه چیزی بگم ............... میخوام در گوشت بگم .

 

خیلی خسته ام

 

 

 

 

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسيار مشتاقم

که از خاک گلويم سوتکی سازد

گلويم سوتکی باشد

به دست کودکی گستاخ و بازيگوش  و او

يکريز و پی در پی

دم خويش را بر گلويم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدين سان بشکند در من سکوت مرگبارم را

 

 

 

هرگز تو رو فراموش نخواهم کرد

 

هرگز تورو فراموش نخواهم کرد حتی اگر ما رو از یاد ببری و هرگز از تو رنجور نخواهم شد چرا که تو رو دوست دارم

 

دیوانه وار عاشقت شدم چرا که مهربانی را در وجودت دیدم با چشمانت وجودم را دگرگون ساختی و اگر تو نبودی هرگز عاشق نمی شدم

 

سوگند که وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است و اگر با مزحگمات اشاره ای کنی فرسنگها راه خواهم پیمود .

 

چرا که شب عشق بسیار طولانی است و قلبم در آرزوی  تو می سوزد. آنگاه که از برابر دیدگانم  دور شوی خورشید وجودم پنهان می گردد

 

و ابر های غم و اندوه ما رو در بر می گیرد و به دنیای غریبی می برند .

 

همیشه در قلبم حضور داری و عشقت زندگیم را گل باران کرده است و تمامیه این دنیا را با قلبی پر از رمز و راز به دنبالت طی کردم .

 

محبوبم !! همیشه به انتظار بازگشتت خواهم بود .

 

 

 

 

دریا باش که اگر کسی سنگی به سویت پرتاب کرد سنگ غرق شود نه آنکه تو متلاطم شوی

 

 

 

 

اگه من بمیرم مرده شور اون شب علوسیشه!

اگه من بمیرم ساعت وای نمیسه!

اگه من بمیرم بچه های سر کوچه خوش تیپ نمیبینن!!!

اگه من بمیرم مخم یه استراحت کامل میکنه!

اگه من بمیرم تنها کسی که تنهاتر میشه خودمم!

اگه من بمیرم یه عالم از دستم راحت میشن و من از دست یه عالم!

اگه من بمیرم خوش به حال وارثم!!

اگه من بمیرم زندگی وجدانم شروع میشه!

اگه من بمیرم بیچاره کسی که برام میمیره!

اگه من بمیرم یک عدد وبلاگ نویس از رده خارج کم میشه!!

اگه من بمیرم میرم جهنم!

اگه من بمیرم ...خوب میمیرم دیگه!!

 

 

 

 

به خودم گویم چرا

اما به تو كه نمي توانم دروغ بگويم

مي دانم بر نمي گردي

مي دانم كه چشمم به راه خنده هاي تو خواهد خشكيد

مي دانم كه در تابوت همين ترانه ها خواهم خوابيد

مي دانم كه خط پايان پرتگاه گريه ها مرگ است

اما هنوز كه زنده ام

گيرم به زورِ قرس و قطره و دارو

ولي زنده ام هنوز

پس چرا چراغ خوابهايم را خاموش كنم

چرا به خودم دروغ نگويم؟

من بودن بي رويا را باور نمي كنم

بايد فاتحه كسي را كه رويا ندارد خواند

اين كارگري

كه ديوارهاي ساختمان نيمه كاره كوچه ما را بالا مي برد

سالها پيش مرده است

نگو كه اين همه مرده را نمي بيني

مرده هايي كه راه مي روند و نمي رسند

حرف مي زنند و نمي گويند

مي خوابند و خواب نمي بينند

مي خواهند مرا هم مرده بينند

مرا كه زنده ام هنوز

(گيرم به زور قرص و قطره و دارو!)

ولي من تازه به سايه سار سوسن و صنوبر رسيده ام

تازه فهميده ام كه رويا

نام كوچك ترانه است

تازه فهميده ام

كه چقدر انتظار آن زن سرخپوش زيبا بود

تازه فهميده ام كه سيد خندان هم

بارها در خفا گريه كرده بود

تازه غربت صداي فروغ را حس كرده ام

پس كنار خيال تو خواهم ماند

مگر فاصله من و خاك

چيزي بيش از چهار انگشت گلايه است

بعد از سقوط ستاره آنقدر مي ميرم

كه دل تمام مردگان اين كرانه خنك شود

ولي هر بار كه دستهاي تو

ورق هاي كتاب مرا ورق بزنند

زنده مي شوم

و شانه ام را تكيه گاه گريه مي كنم

اما از ياد نبر بي بي باران

در اين روزهاي ناشاد دوري و درد

هيچ شانه اي تكيه گاه رگبار گريه هاي من نبود

 

 

 

 

 
 
 

وقتی که مرگ من فرا می رسد، هنوز کتاب های زیادی در گنجه ی من

خواهند بود

که من می خواستم آنها را بخوانم

بعدها ، شاید در روزهای بهتری .

وقتی که مرگ من فرا می رسد ، هنوز داستان های زیادی

خواهند بود

که من می خواستم آنها را بنویسم

من هیچ وقت به آنها نرسیدم .

تابستان های تازه خواهند آمد و همه چیز ادامه خواهد یافت

صبح و عصر ، هفته و ماه ، و سال های سال ،

این چه ارزشی دارد ؟

بعد دیگر در دنیا هیچ کس نخواهد بود که من زمانی دوست داشتم

هیچ کس که با او من جامم را به شادی خالی کردم

 

 

 

كاش غم من
توفان سهمگيني بود
و من چون مرغ توفان خود را به چشم او مي سپردم
ولي افسوس كه غم من
چون جويبار صافي است
كه همچنان مي رود
و دل مرا
چون برگ مرده اي
همراه خود مي برد.

 

شد ---------> آنچه نبایست میشد
و نشد ------>آنچه بایست میشد
دانستم----->آنچه را که بایسته ی دانستن نبود
و ندانستم-->آنچه را که شایسته دانستن بود

گریستم
           در هنگامه ی سر خوشی های جوانسالی 
و خنده سر دادم
                     در کشاکش رنج سالخوردگی

مرگ را
                        تجربه ها کردم
                 در اوج شور زیستن.
و به زندگی برخاستم
آنگاه که مرگ
                 آخرین چاره ام بود.

 

 

 

 

به دنیا آمدن

به یاد معصومیت از دست رفته

کودکی معصوم

به دنیا می آید

کاش معصومیتش همیشگی می بود

بزرگ می شود

از یاد می برد

 

 

 

 

 

 

 

آسمون نگاه مي کني پر از ستارست دوست داري کدوم مال تو باشه؟ به اوني که کم نورتره قانع باش چون به اوني که از همه بزرگتره و پر نورتره همه نگاه مي کنن اونم به همه نگاه مي کنه

 

مسیر جاده را بگیر و بیا ..

آن قدر بیا ،که مفهوم انتظار را درک کنی !

و شوق رسیدن را !

بیا ..

آن ته ،

سه کنج دیوار ..

مرا خواهی دید !

اناری سرخ در دست ،

خیره به چشمانت ،

در آرزوی یک ثانیه با تو بودن ،

منتظرت هستم !

 

 

 

 

 

من از عبور لحظه ها ..

از تنهایی ..

از بی تو بودن می هراسم !

و تو ..

ترس را واژه ای بی معنا میدانی ..

و عشق را ..

و نگاه ..

چشم ..

و من را ،

بیهوده میدانی !

و از رویایت

با کسی نمیگویی ..

و من ،

دفتر خاطراتم .. وخاطرم را ،

با نام تو مزین میکنم !

با یاد تو !

با رویای تو !

 

 

 

اشک ریختم و رفتم ..

و پوزخند تو  بدرقه ی راهم شد ..

و به من فهماندی  :  عشق دروغی بیش نیست ..

و تو دروغگوی جدول زندگی !

و تو دلسنگ .. دل شکن ..

و من دلتنگ .. دل شکسته ..

خندیدی بر اشک من .. و من رفتم .. و تو اسوده ماندی !

نفس بکش .. عشق من !

عشق دیرینه ی من ..

دیدار به قیامت !

 

 

 

 

قرار است امشب دو ماهي بميرند
که ديگر سراغي ز دريا نگيرند
قرار است چشمان ما بسته گردند
اگر چه پر از آرزوهاي پيرند
و بوي جهنم که آيد از اين شهر
و مردان اينجا چه نا سر به زيرند
تمام فصولي که مي آيد امسال
بدون شک از ابتدا سردسيرند
بعيد است امسال دستان سردم
بدون بهار شما جان بگيرند
و يک سال ديگر گذشت و نفسهام
از اين لحظه هاي پر از غصه سيرند
شب سرد و بي انتهاي زمستان
قدمها مردد ولي ناگزيرند
دو خط موازي رسيدن ندارند
دو خط موازي فقط هم مسيرند

 

 

 

 

 

ما چون دريچه روبروی هم

آگاه زهر بگو مگوی هم

هر روز سلام و پرسش و خنده

هر روز قرار روز آينده

اينک دل من شکسته و خسته است

چون يکی از دريچه ها بسته است

نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

نفرين به سفر که هر چه کرد او کرد

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم آبان 1385ساعت 19:13  توسط  atena  | 

وقتی نباشی

 

نبض زندگی کند می زند

 

در زندگی زخمهايی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته در انزوا می خورد و میتراشد.

 

 

جای خالیت را

نفس عمیق می کشم ...

عطرت از تو با وفا تر است

 

 

 

 

یاد من باشد کاری نکنم که به قانون زمین بر بخورد
اينو ياد بگير هميشه

اينو ياد بگير هميشه به ياد اوني باشي كه به يادت بوده هيچ وقت سعي نكن ياد اوني رو كه به يادت بوده رو از ياد ببري چون هميشه از همه چي اون ياده كه ميمونه اينو يادت باشه پس از ياد نبرش

 

 

 

اگر كلمه دوستت دارم قيام عليه بندهاي ميان من و توست

اگر كلمه دوستت دارم نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست

اگر كلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست

اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتياق راستين من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم كليد زندان من و توست

پس با تمام وجود فرياد ميزنم

                                      دوستت دارم

 

 

 

هرگز نخواستم که تو را با کسي قسمت بکنم
                      يا از تو حتي با خودم ، يه لحظه صبحت کنم

 

 

مهربانی را وقتی فهمیدم که کودکی خواست آی دریا که شوره...

با آبنباتی کوچک که مال خودش بود شیرین کند

 

 

 

    هرگز نخواستم که به داشتن تو عادت کنم
                                              بگم فقط مال مني ،
                                                                       به تو جسارت کنم

 

 

ای خدا تو این شبها یه قلب پر از درد دارم که

نمی دونم

چی کار کنم

ای خدا

یا ببرش یا بهش صبر بده

 

 

 

 

خدایا

 

دلم برای خیلی ها تنگ شده

من رو ببر

خدایا دلم برای

عزیزانم

دلم برای مادر بزرگم . دوستم و پدر عزیزم تنگ شده

 

خدایا طاغت بودن بهم بده

 

خدایا

 

عشق ها رو بهم برسون و

خدایا

 

تو این روزها عشق ها رو بهم برشون

 

و

عشق ها رو واقعیشون کن

 

 

 

 

سهم من از شب

 

 

                        شاید

                   همان ستاره ای باشد

                                            که همیشه پنهان است

                                                همیشه

                                                همیشه

                                                همیشه

 

و یا به قول قاصدکها

                          ستاره ی من

                                                همان است

                                                                    که پیدا نیست .

 

 

 

 

کاش دستانم توان آن را داشت تا غباری را که از رفتنت بر چهره ام نشسته است را پاک کنم اما نه پشیمان میشوم .........

 

 

 

سکوتم را به باران هدیه کردم , تمام زندگی را گریه کردم , نبودی در فراق شانه هایت ، به هر خاکی رسیدم تکیه کردم.

 

 

یه روز وقتی به گل نیلوفر نگاه میکردم...ترس تمام وجودمو پر کرد که شاید منم یه روز مثل گل نیلوفر تنها بشم...از کنار مرداب دور شدم...حالا وقتی که میبینم خودم مرداب شدم به دنبال گل نیلوفر میگردم که از تنهایی نمیرم و حالا می فهمم گل نیلوفر مغرور نیست...

اون خودشو وقف مرداب کرده بود...

 

 

 

 

یک روز که با امدنت زمین را گلباران کردی می دانستی دلم لرزید شوق دیدارت در ان شب ها خواب را از چشمانم زودود افسانه ای شد دیدارت کاش افسانه واقعیت می شد دل تنگ شده... کاش زمان رسیدن می رسید

 

خبر آمد

خبری در راه است

سر خوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید

شاید

 

 

وقتي چشمات ديگه اشكي براي ريختن نداشته باشه.......

وقتي ديگه قدرت فرياد زدنم نداشته باشي.....

وقتي ديگه هر چي دل تنگت خواسته باشه گفته باشي

وقتي دفتر و قلم هم تنهات گذاشته باشن......

وقتي از درون تمام وجودت يخ بزنه و.....

وقتي چشم از دنيا مي بندي و آرزوي مرگ مي كني....

وقتي احساس‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مي‌‌‌‌‌‌كني احساس مي كني هيچ كس تو را درك نمي كنه ...

وقتي احساس كني تنهاترين دنيا هستي و...

 وقتي باد شمع نيمه سوخته اتاقتا خاموش كرد چشمهايت را ببند و با تمام وجود از خدا بخواه صدا كه صدات كنه ..

 

 

 

 

در بيگران  اقيانوس نگاهت
ذره اي ناچيز ام
باورام نيست که  چشم هايت مرا بخواند.
در آواز موج هاي پر تلاطم اشک هايت
بي هيچ تکيه گاهي
ذره اي سرگردانم
و بي هيچ شتابي
در ثقل صفر.
 
گفته بودي که عشق را
در هيچ  منزلي
به تمنا نخواهي نشست
اشک شوق را به تمناي تو بخشيدم
و جستم و رفتم
و بي هيچ منزلي
سرگردان آبي چشم هايت بودم.
 
من از نيم نگاهي چند هراسانم
که خوابم را به يغما نبرند.
 
 
 

چقدر حرف برای گفتن دارم ، حرف هایی که به هیچ کس نگفتم و اگر هم بگم کسی نمی فهمه که چی می گم ، حرفهایی که شب و روزم و پر کرده اما ، اما وجودم و از خیلی چیزها خالی کرده ... حرفهایی که نمی دونم چطور از خونه ی دلم بیرونشون کنم... حرفهایی که شدن یه بار اضافی روی قلبم . دلم می خواد فریاد بزنم ، اما نمی تونم...!

 

 

 

 

دوست ندارم قطره باشم تا در حسرت دیدار تو خود را به پنجره بکوبم می خواهم ابر باشم تا وقتی پنجره ای را میگشایی مرا ببینی

 

 

فرشتگان روزي از خدا پرسيدند :
بار خدايا تو كه بشر را اينقدر دوست داري غم را ديگر چرا آفريدي؟ خداوند گفت : غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من كه خوب مي شناسمش تا غمگين نباشد به ياد خالق نمي افتد

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم آبان 1385ساعت 18:52  توسط  atena  | 

 
 
از خیابان که رد می شوم. یک خودرو ملی در حالی که سایه ام را له می کند و من کرخت
 
می شوم . مکثی می کنم : نه من دخترک مو قرمزیم که او را عاشق کنم
 
 و نه او مترسکی مو مشکی .
 
 
 
 
 
 
 
ما جنبندگاني هستي که از دري به اين جهان پرتاب شده‏ايم
 
 و از دري ديگر دوباره به بيرونمان خواهند انداخت. آيا ما را به بازي گرفته‏اند؟

در هر سالگرد تولدمان تنها با غفلت از اين حقيقت عام مي‏توانيم حالي را خوش باشيم،

 ورنه اين معرفت که يک روز قبل از آن هيچ بوديم و روزي ديگر باز هيچ خواهيم شد،

 اين که اين همه هيايهو براي بازگرداندن ما به نقطه آغاز است،

همه شادي ما را تيره خواهد ساخت.

آيا بهتر نيست در اين زندان دودر، چون همگان،

با باور آزادي و جاوداني و اصلاً بي‏خبر از ديوارهاي فراگردمان زندگي کنيم؟

 
 
 
 
فکر می کنم دوباره دارم سقوط می کنم .
 
 
ولی اینبار کلاه کافکایی ام را محکم روی سرم نگه داشتم!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
بوی تعصبی تلخ می آید! تعفنی نا بخشودنی!!
 
و صدای ذجه هایی نا مفهوم که حتی نیمه شب را بیدار می کند.
 
بوی تعصبی تلخ حفره های بینی ام را اشباع کرده است.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

                                                                                             بهA.A

 

 

داداشی پوتین هایش را به سختی در می آورد و در کنج کنار در دستشویی می اندازد . و به شدت دستگیره در را می فشرد، درب از داخل قفل است. صدای کشیده شدن سیفون شنیده می شود. و صدای قدم هایی که آرام به در نزدیک می شوند. قفل در می چرخد و در گشوده می شود. شهریار در آستانه در است ،لاغر اندام و بلند ،انگشت سبابه اش لای ورق های کتاب نیمه بازی است .

نگاهی به داداشی می اندازد و نگاهی به پوتییییین های داداشی .

_ داداشی ،بازم که پوتین هات رو در آوردی ؟

کف کفش هایش را به پادری می مالد.

داداشی با دست او را پس می زند و در دستشویی را به شدت به هم می کوبد.

کتاب از دست راست شهر یار پرت می شود ، روی پوتین چپ داداشی !(نویسنده می خندد!)

و صفحاتش بهم می خورد . صدای کشیدن سیفون چندین بار پشت هم شنیده می شود.

شهر یار روی زمین ،در کنج کنار درب چمپاتمه می زند .

کتابش را جمع می کند ،نگاهش روی پوتین های داداشی خشک می شود .

......

متصدی: اسمت چیه ؟

_داداشی

_ اسم کوچیکت ارزشی نداره ، بزغاله !  فامیلت ؟

_ منفرد.

_ روزی چقدر می خوای بگیری تا لابه نکنی ؟

_ 8 تومان

_ مفت خورین دیگه ، روزی 5 تومن بهت می دم با این پوتین ها !..

_ آقا.....

_ چیه !؟ ه ر ر ر یییییی!

_ نه ، پوتین ها رو آقا چی کنم؟

_ تن لش ، می پوشیشون و به جد و آباد آمریکا لگد می زنی !(بلند بلند می خندد)

..........

دیگر خیلی دیر شده بود ،داداشی پوتین ها را می پوشید.

هنوز صدای سر رفتن آب از سیفون شنیده می شد.

حالا روی پاهای آمریکاییش می ایستاد.

 

شهریار کتابش را بست ، زردی براق روی کتاب توی سیاهی پوتین ها می زد.

داداشی عربده های نا مفهوم می کشید.

و بند پوتین هایش را محکم می کرد ، _ آخرین باری که فیلتر قرمز سیگارش را توی زیر سیگاری کریستال اهل چکی اش خفه کرده بود کی بود؟

شهر یار کتابش را در دستش ورق ورق می کرد .

جلد زرد براق کتاب تنها چیزی بود که روی دستش جا مانده بود. با آن فنت سیاه آمریکایی نوشته بود _جامعه شناسی نخبه کشی _..........(نویسنده لبخند ژکوند می زند !)

 
 
 
 
  Taraneh ha groups 
 
 
 
 
زندگی هرگز قشنگ نبوده ..... من به چی
 
دلخوشم؟ مامان.......
 
 
 
 
 
من سنگری نداشتم

فقط نگاه های موهوم

دود و

کامی دیگر!

 
 
 
 
 
 
 
 
دیگر
 

لبانت که روی لبانم می لغزند

 

گل بوته های

 

خشک می رویند!

 

 

 
در درونم فقط یکی است
 

تنها

یکی خودم می باید

 

ویکی . دیگری

تو!

     

 

If a day I need I will not be nothing
and at the same time I will be it everything


because in your eyes they are my wings
and it is the border where I drown to me

because in your eyes they are my wings
and it is the border where I drown to me

 

 

 

 

 

 
 
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم آبان 1385ساعت 9:25  توسط  atena  | 

به جست و جوي تو
بر درگاه ِ كوه ميگريم،
در آستانه دريا و علف.

به جستجوي تو
در معبر بادها مي گريم
در چار راه فصول،
در چار چوب شكسته پنجره ئي
كه آسمان ابر آلوده را
قابي كهنه مي گيرد.
. . . . . . . . . . . .
به انتظار تصوير تو
اين دفتر خالي
تاچند
تا چند
ورق خواهد زد؟
***
جريان باد را پذيرفتن
و عشق را
كه خواهر مرگ است.-

و جاودانگي
رازش را
با تو درميان نهاد.

پس به هيئت گنجي در آمدي:
بايسته وآزانگيز
گنجي از آن دست
كه تملك خاك را و دياران را
از اين سان
دلپذير كرده است!
***
نامت سپيده دمي است كه بر پيشاني آفتاب مي گذرد
- متبرك باد نام تو -

و ما همچنان
دوره مي كنيم
شب را و روز را
هنوز را...

 

 

 

فاصله را تو یادم دادی

وقتی با لبخند دور شدی از من

عکاس

بهتر از ما فاصله رامی فهمید

تو در عکس نیستی

فاصله یعنی تو 

 

"فریاد شیری"

 

  

 

 

در خلئی که نه خدا بود و نه آتش،

نگاه و اعتماد تو را به دعایی نومیدوار طلب کرده بودم.

جریانی جدی

در فاصله ی دو مرگ

در تهی ی میان دو تنهایی_

[نگاه و اعتماد تو بدین گونه است!]

 

خداحافظ سادگی ..

                                                                   

 

اون که هر چه ابر دنیاست خونه داره تو چشاش

اون که ناچاره بخنده اما گریه است خنده هاش

اون که تو شهرش غریبه با یه عالم آشنا

هیچ کدوم باور نکردن غربت تلخ صداش

اون منم اون منم اون منم

بغضمو تو گلوم می شکنم

دیروز من  مث امروز مث فرداست

هر روز دستام  سردو تنهاست

دیروز امروز فردا

خیلی  سخته این تنهایی بی فردایی

تنها موندن تنها خوندن

اون که خیلی قصه داره رو لباش

مونده فریادش تو سینه در نمی آد اون  صداش

قد یه دنیا کتابه با یه عالم گفتنی

                                                             

 

  

 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم آبان 1385ساعت 21:55  توسط  atena  | 

 

 

 دستها بالا بود
هر کسی سهم خویش را میطلبید
سهم هر کس که رسید
داغتر از دل ما بود
ولی...
نوبت من که رسید
سهم من یخ زده بود
سهم من چیست مگر؟
یک پاسخ!
پاسخ یک حسرت
سهم من کوچک بود
قد انگشتانم
عمق آن وسعت داشت
وسعتی تا ته دلتنگی

شاید از وسعت ان بود
که بی پاسخ ماند...................

 

 

 

 


دوازده و پانزده دقيقه
الاهيهُ ظهر پانزده دقيقه به من قرض داد
براي سلامتيت پانزده دقيقه فلوت نواختم
در کنار هتل -ز هوف- ُپلي ست
سقفش آشيانگاه دو کبوتر
براي اعتراض به نژادپرستي به عقد هم آمده اند
يکي چاهي، ديگري سفيد برفي
پانزده دقيقه روي نردهُ نهر
به هنگام فلوت
هر دو برايت دعا ميکردند.

 

 

 


ماه تنها يک هلال کوچک بود


از جار بلند اسمان


قطره قطره عسل نوشيد

 

وقتي در زلال چشمه ات


خودش را به نظاره نشست


شگفتا!


قرص کامل شده بود....


 

 

به کناري بزنيم پرده را بار دگر
و ببينيم چه کسي ميکند پنجره باز.
نسيم سحري بي تاب است
هرچه بادا باد !
ميکنم پنجره باز.
دل من ديگر دل نيست
پروانه شده است
چشم من ميگريد
نميدانم ميخواهد
از ديده گردگيري کند
يا ميگريد که چرا
پروانهُ دل من شمع ندارد
تا که خودسوزي کند.
باز صداي جيرجيرک
باز شدن پنجره اي مي آيد
پروانه دل من بي تاب است.

 


آنچنان دوستت خواهم داشت كه معني دوست داشتن را

 

عوض كنند....

 

t.A.T.u. 

 

چقدر جاي تو خالي ست کجاست لحظه ديدار ميان بغض، سکوتي از جنس فرياد است بيا، که ديده، تو را آرزوي ديدار است تو از قبله نوري، من از تبار صبوري تو از سلاله عشقي، من از ديار نياز من از نگاه مانده به در خسته ام، عزيز رويايي تويي نشسته به فردايم، بگو که مي آيي اگر نگاه منتظرم را گواه مي خواهي اگر شکسته دلي را بهانه ميداني اگر سکوت غريبانه آيت عشق است اگر صبر، صبر، صبر، بهاي ديدار است به جان غنچه نرگس تو را خريدارم نشان ده مهر تو بر دل، به شوق ديدارم

 

همیشه منتظرت بودم .... همیشه چشم به راهت بودم که شاید،شایدبرگردی

وحالا .... حالابرگشتی،اماچراحالا؟نمیدونی چی به من گذشته.میخوام ازت بپرسم

 تواین مدت اصلا"به یادمن بودی؟خوب معلومه که نه.امامن همیشه به یادت بودم.

اومدی عزیزمن اماحالاکه رسیدم آخرخط اومدی؟

میدونی،دیگه رمقی برام نمونده که بخوام ازاول شروع کنم ...حالادیگه بابقیه برام فرقی نداری.

کاش نمیومدی کاش میذاشتی باهمون خاطرات خوش باشم کاش ....

 

ساده بگم دیگه دوستت ندارم!..!!..!....

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هجدهم آبان 1385ساعت 18:7  توسط  atena  | 

 

ساعتي ز شب گذشته بود

در اتاق تيره اش

در كنار پنجره ايستاده بود

شب! باشكوه و پر ستاره و غريب

قصه اش


قصه هميشه اش

مرور شد


ظلم

نيمه شب گذشته بود

او هنوز ايستاده بود

خسته از عبور گامهاي انتظار

خسته از تصور دريغ و شرم

با قلم و رنگ

قامتي چه استوار

رو به يك روزنه

يك ديوار

ساعتي به صبح مانده بود

او هنوز ايستاده بود

شب....

ولي شكسته بود

 

 

 

 

 

 

 

تا به حال ديده ايد كسي گوش ماهي بپوشد...که دست هايش موج

شود و تاب بخورد روي سينه اش، که وقت باران شن ها بدوند ميان

انگشت هاش، و اشک هايش را بکارد روي فلس ماهي ها...؟


مرا دريا مي کنيد...

 

 

 

 


به دنيا مي اييم

 

بزرگ ميشيم

 


زندگي ميكنيم

 


ياد ميگيريم دوست داشته باشيم

 


ميفهميم بايد دل بديم

 

زندگي جديدي و شروع ميكنيم

 


اجازه ميدهيم عشق خودشو نشون

بده

 

با ثمره هاي عشق اينده رو نزديكتر ميسازيم

 

و يه روز به خودمون مي اييم كه ميبينيم

 

توي اسمون زيباي محبت ...داريم پرواز ميكنيم

 

همين!

 

 


رفت و چشمم را برايش خانه كردم ....بر نگشت

بس دعا ها از دل ديوانه كردم  ....برنگشت

شب شنيدم زا هدي ميگفت او افسانه بود

خويش را در قفايش افسانه كردم و...بر نگشت

زلفهايم را كه روزي مي ربود او از قرار

تا سحر گاهان برايش شا نه كردم ...بر نگشت

تا در ان غربت نسوزم از غم بي همدمي

جان و دل هر يك بر او پروانه كردم ...بر نگشت

تا بدانند در ره او با كسانم كار ي نيست

خويش را با ديگران بيگانه كردم ...بر نگشت

عاقبت هم در اميد اينكه بر ميگردد او

عالمي را از غمش ويرانه كردم...برنگشت

 

 

عالي بود استاد ، عالي .. كاش مي شد دوباره بدين پاكي عاشق شد ، كاش !

+ نوشته شده در  پنجشنبه هجدهم آبان 1385ساعت 17:33  توسط  atena  | 

شب رفتن تو تسبیح از دست گلدونا افتاد

                      قلب آرزو هام انگار واسه همیشه واستاد

شب رفتن تو قربت جای اونجا.اینجا پیچید

                       دل تو بدون منظور رفت و خوشبختیم و دزدید

شب رفتن تو چشمات راست رستی چه برقی داشتن

                        این همه مردم چرا من؟ پس با من چه فرقی داشتن؟

شب رفتنت پاشیدم همه اشکامو تو کوچه

                        قول تو آروم گذاشتم پیش قرآن لب تاقچه

شب رفتن تو دیدم تا که غم نیاد سراغت

                        هیچ زمان روشن نمی شه واسه ی  کسی چراغت

شب رفتن تو دیدم زیاد غم های شاعر

                         روی شیشمون نوشتم می شینم به پات مسافر

برو تا همه بدونن سفرم انقدرا بد نیست

                          واسه گفتن از تو هیچ کی دیگه شاعری بلد نیست.....!

 


وقتي كه خورشيد غروب ميكند دنيا در دستهاي توست

 

و من و تو بر فراز ابرهاي نقره اي پرواز مي كنيم به طرف انتهاي رنگين كمون

 

تنها سايه من خبر دارد كه عشق من در كنارم است

 

فقط با بودن در كنار تو ميشود...دور ماه پرواز كرد

 

و مطمئنم هرچه پيش ايد ...تو براي هميشه عاشق عشق من مي ماني

20ac5jp


فقط چشمهايت را ببند و كنارم باش

 

جايي است كه ... ميخواهم با تو انجا باشم

 

فقط چشمهايت را ببند و مرا وارد قلبت كم

 

نازنينم كافيست اولين قدم را برداري ...خواهي ديد كه چه

ديوانه وار دوستت خواهم داشت

 



بنگر زندگي محو خواهد شد

بي مقصد هر روز دور تر ميشود

خودم...خودم را باخته ام

هيچي مهم نيست...هيچ كس ديگري

ميلي به زندگي ندارم

خيلي ساده...زندگي ديگر هيچ براي من ندارد

دنيا چيز بيشتري برايم نذاشت

محتاج پايانم كه آزاد م كند

چيزها انچه پيشتر بودند نيستند

دلتنگ كسي در درون خودمم

فقدان مرگبار...اين نمي تواند واقعي باشد

حس ميكنم در اين جهنم دوام نخواهم اورد

از خالي بودن پر شده ام

تا سر حد جان كندن

تاريكي فراگير پايان ميايد

من خودم بودم اما

ان منه پيشين رفته است

هيچ كس جز من نميتواند مرا نجات دهد

اما ...ديگر دير است

خيلي زود  دير شد

نميتوانم حتي ديگر فكر امتحان كردن زندگي را داشته باشم

به نظر مي ايد انگار اصلا ديروزي وجود نداشته

مرگ به گرمي به من خوش امد ميگويد

و من فقط خداحافظي مي كنم

 

20ac5qx

زندگي لطفشو از من يكي كم كرد


+ نوشته شده در  پنجشنبه هجدهم آبان 1385ساعت 17:30  توسط  atena  | 

 

تکرار 

تکرار!!!

 

چند تا گلبرک روی نیمکت کنارش ریخته

که هر چند ثانیه یه دونه بهش اضافه می شه

اروم یه چیزی رو با خودش زمزمه می کنه

دوسم داره

دوسم نداره

دوسم داره

دوسم نداره.....

اما من دوسش دارم  

روی نیمکت خالی گوشه حیاط مدرسه پر شده از گلبرگ های خشک شده

 

 

یه اتاقی باشه گرمه گرم..روشنه روشن.. تو باشی منم باشم.. کف اتاق سنگ باشه سنگ سفيد.. تو منو بغلم کنی که نترسم..که سردم نشه..که نلرزم.. اينجوری که تو تکيه دادی به ديوار..پاهاتم دراز کردی.. منم اومدم نشستم جلوت و بهت تکيه دادم.. با پاهات محکم منو گرفتی ..دو تا دستتم دورم حلقه کردی.. بهت می گم چشماتو می بندی؟ ميگی اره بعد چشماتو می بندی ... بهت می گم برام قصه می گی ؟ تو گوشم؟ می گی اره بعد شروع می کنی اروم اروم تو گوشم قصه گفتن.. يه عالمه قصه طولانی و بلند که هيچ وقت تموم نمی شن.. می دونی؟ می خوام رگ بزنم..رگ خودمو..مچ دست چپمو..يه حرکت سريع.. يه ضربه عميق..بلدی که؟ ولی تو که نمی دونی می خوام رگمو بزنم ..تو چشماتو بستی ..نميدونی من تيغ رو از جيبم در ميارم..نمی بينی که سريع می برم..نمی بينی خون فواره می زنه..رو سنگای سفيد..نمی بينی که دستم می سوزه و لبم رو گاز می گيرم که نگم اااخ که چشماتو باز نکنی و منو نبينی.. تو داری قصه می گی.. من شلوارک پامه..دستمو می ذارم رو زانوم..خون مياد از دستم ميريزه رو زانوم و از زانوم ميريزه رو سنگا..قشنگه مسير حرکتش.. حيف که چشمات بسته است و نمی تونی ببينی.. تو بغلم کردی..می بينی که سرد شدم..محکم تر بغلم ميکنی که گرم بشم.. می بينی نا منظم نفس می کشم..تو دلت ميگی آخی دوباره نفسش گرفت. می بينی هر چی محکم تر بغلم می کنی سرد تر ميشم.. می بينی ديگه نفس نمی کشم.. چشماتو باز ميکنی می بينی من مردم.. می دونی ؟ من می ترسيدم خودمو بکشم از سرد شدن ..از تنهايی مردن.. از خون ديدن..وقتی بغلم کردی ديگه نترسيدم.. مردن خوب بود ارومه اروم... گريه نکن ديگه..من که ديگه نيستم چشماتو بوس کنم بگم خوشگل شدياااا بعدش تو همون جوری وسط گريه هات بخندی.. گريه نکن ديگه خب؟ دلم می شکنه.. دل روح نازکه.. نشکونش خب؟؟

 

 
20ac5qf

 

 

شب سیاه است

 

 

دخترک هراسان از ظلمت شب

 

آشفته حال و گریان به هرسو می دود

 

شاید......

 

فقط شاید.......

 

او را بیابد......

 

جست و جو ادامه دارد جست و جوی سرپناهی گرم،

 

دستانی قوی....

 

تا دستان یخ زده و پینه بسته او را بفشارد،

 

و آنگاه است که،

 

آتش امید در قلب دختر شعله ور می شود،

 

آری.........

 

آنگاه است که اگر در چشمانش بنگری،

 

می توانی برق امید را تماشا کنی،

 

امید به آمدن شهزاده ی  سوار بر اسب سپید،

 

اما حالا......

 

حالا کو آن شهزاده......

 

همه در خیال دخترک....

 

 

دخترکِ گریانِ یخ زده در کنار جوی.....

 

چشم بر هم نمی گذارد

 

تا شاید...

 

برق تاج شاهزاده ی خوشبختی اش را ببیند......

 

*

سپیده می دمد....

 

 

دختر در آغوش جوی آب جان سپرده،

 

 

در چشمان بی فروغ او نور امید خاموش است.

 

ماوای گرم من است اغوشت

هرم نفس هایت گرمترین تن پوش عالم است

من از گرفته ترین نقطه ی زمین

پیغام های تو را بی هیچ وقفه ای دریافت میکنم

وقتی دلم برای تو تنگ میشود                                           

معنای بودنت پررنگ می شود                                          

پیغام تازه ای از تو در راهست

موش موشی!

 

گفته بودم؟

 


گفته بودم زير باران بودم

 


تا ديروقت؟

 


ترسيدم گمت کرده باشم.

 


کاش خيالت

 


کنار من بند می‌شد!



يادم باشد

 


عکسی از چشم‌هات بگيرم

 


برای زمانی که خوابم.



 

گفته بودم باش

 

 


تا معنی معجزه را ببينی؟

 


بودنت

 

 


معجزه‌ای


بالاتر از طاقت من است.



 

هرگز کاری شگفت‌تر

 


از کشف تو نداشته‌ام

 

 


هرگز چيزی مرا اين‌گونه

 


شاد نکرده بود


که در تلألو لبخند تو


ماه شدم.

گفته بودم چنان دوستت خواهم داشت

 


که معنی دوست داشتن را

 


عوض کنند؟



خواب ديدم


کوهی از ماهی به تور می‌کشيدی

 


گاهی به اين انگشت

 

 


گاهی به آن شانه

 


رقص‌کنان پروانه‌ می‌گرفتی از هوا

 

 


موج در ساق‌هات می‌دويد

 


و آسمان

 


پر از پولک‌‌های ايمان بود.

 

 

 

 

 

 

گاه آرزو می کنم


ای کاش برای تو پرتو آفتاب باشم


تا دست هايت را گرم کند


اشکهایت را بخشکاند


و خنده را به لبانت بازآرد _


پرتو خورشيدی که


اعماق تارِِيک وجودت را روشن کند


روزت را غرقه ی نور کند


یخ پیرامونت را اب کند.

 

مارگوت بیکل(ترجمه احمد شاملو)

 

 

 

استاد روانپزشكم ميگه عشق يه بيماريه ! مي

خواد منو درمان كنه . كمك !

 

 

 

بي شك آمده بودم


كه بگويم


:(به نشانه اعتراض!)


گاهي اسمم را فراموش مي كنم


دهانم بوي ...


شايد معني ندهد


اما هميشه بند سي يا سي اوين بود


كه مرا به ياد اجدادم مي انداخت

 


و بي تر ديد مادرانم كه بلند بلند بلند


مرا از ارتفاع نترسانده اند


از خودم


شما كه چكمه تان روي سينه ام


سنگيني مي كند


هواي تازه اي كه به خوردم داده ايد

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم آبان 1385ساعت 12:23  توسط  atena  | 

 

 

امشب حرفی ندارم

 

من باز هم ساکت و

سردم

 

همین........

 

تو رفتی و باز من تنها ماندم به یاد زمانی که چتر در دست بود و

دست در دست قدم زنان ه سوی رویاهایمان میرفتیم.هر چیزی

طلوعی دارد و غروبی.طلوع عشق من کجاست تا به دنبال آن

بگرد

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم آبان 1385ساعت 23:9  توسط  atena  | 

و کسی گفت بهار است

 

و من با شبنم روی یک برگ گل یاس

 

نوشتم:

 

ای کاش این بهاری که همه می گویند

 

بی خبر می آمد

 

شاید آنوقت ز شوقش

 

همه گل می دادیم.

 

 

 

دستی برای دادن دستی برای گرفتن

 

و خدا عشق را آفرید

 

و خدا قصه خلقت انسان را به او آموخت تا بداند که

 

 با رنج آمده است که شاید پی رنج نباشد آرزو کند

که زندگی به دوستی و دوستی به راستی و

 

راستی بدون رنج بیهوده ادامه یابد که بودن یا

 

نبودن را انتخاب نماید خلق کند و از مرگ خدا و

 

طبیعت نهراست که خدا بود و نبودش برای او

 

یکسان است و بداند که درستی و سعادت

 

جسمانی او به میوه درختان دارنده میوه های

 

شیرین و آبدار است.

 

ساقی صاحب نظر

 

میخانه اگر ساقی صاحب نظری داشت

 

میخواری و مستی ره و رسم دگری داشت

 

((سرمد))سر پیمانه نبود اینهمه غوغا

 

میخانه اگر ساقی صاحب نظری داشت

 

 

درود بر آفریدگار همه آفریدگان جهان !

 

خشنودی اهوره مزدا و شکست اهریمن را آنچه ب

ا

 خواست اهوره سازگار تر است، آشکار شود.

 

ای آذر اهوره مزدا! ای مهترین ایزد خوب کنش!

 

ترا نماز می گزارم.

 

  نمي شه غصه ما را يه لحظه تنها بذاره

 

  نمي شه اين قافله ما را تو خواب جا بذاره

 

 

  مارا تو خواب جا بذاره

  دلم از اون دلاي قديمي از اون دلاست

  كه مي خواد عاشق كه شد پا روي دنيا بذاره

  دوست دارم يه دست از آسمان بياد ما دوتارا

  ببره از اينجا و اونورابرا بذاره

  تو دلت بوسه ميخواد ، من ميدونم اما لبت

  سر هر جمله دلش ، ميخواد يه اما بذاره

  بي تو دنيا نمي ارزه ، تو با من باش وبذار

  همه دنيا من و هميشه تنها بذاره

  من ميخوام تا آخر دنيا تماشات بكنم

  اگه زندگي برام چشم تماشا بذاره 

 

میشود با پاکی لبخند یک فرشته زندگی کرد در

اظطراب یک نگاه نا ارام بود زیر قطرات باران

احساس میشود حصار ثانیه ها را در هم شکست و

 ساعتها به تماشای رقص پیچک نشست و در غبار

 یک لبخند به جستجوی عشق یک دل رفت

 

 

 


 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم آبان 1385ساعت 23:3  توسط  atena  | 

 

اين روزها با هر كسي دوست مي‌شوم احساس مي‌كنم سالهاست او را مي‌شناسم و اكنون زمان خيانت فرا رسيده است

اتنایی که شکست!....

یک نفر...

              یک جایی....

                                    تمام رویاهایش لبخند توست.

                 و وقتی به تو فکر می کنه         احساس می کنه زندگی واقعا زیباست

پس هر گاه احساس تنهایی کردی     ... 

                                                    این حقیقت رو به خاطر داشته باش

یک نفر...

               یک جایی...

                                    در حال فکر کردن به توست.

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم آبان 1385ساعت 22:29  توسط  atena  | 


+ نوشته شده در  سه شنبه نهم آبان 1385ساعت 22:5  توسط  atena  | 

 

 t.A.T.u.

تمام چیزهایی که او گفت             All The Thing She Said

 

تمام چیزهایی که او گفت                                            All the things she said 
از سرم خارج می شود                                       Running through my head
 این کافی نیست                                                            This is not enough
من در وضعیت سخت و احمقانه ای هستم                                 I'm in serious shit

احساس می کنم همه چیز را از دست داده ام                                 I feel totally lost
اگر دارم درخواست کمک می کنم                                      If I'm asking for help

 فقط به این خاطر است که                                                   It's only because
با تو باشم                                                                        Being with you

چشمانم را باز نموده ام                                               Has opened my eyes
چگونه می توانستم باور کنم                                            Could I ever believe

 چنین اتفاق قافل گیر کننده ای را                                 Such a perfect surprise

 به پرسش از خود ادامه می دهم                                      I keep asking myself

 می اندیشم که چطور ممکن است                                                wondering how
  چشمانم را بسته نگاه می دارم                                   I keep closing my eyes

 اما نمی توانم تو را به دور از خود نگهدارم                   but I can't block you out
میخواهم به جایی پرواز نمایم                                           Wanna fly to a place

به جایی که فقط تو و من هستیم                              where it's just you and me
کس ددیگری نباشد و می توانیم آزاد باشیم           Nobody else so we can be free
تمام چیزها یی که او گفت                                              All the things she said
از سرم خارج میشود                                            Running through my head
این کافی نیست                                                                 this is not enough

من دارم دیوانه می شوم (روسی)                                          [ya sash la sooma ]
من همیشه آشفته ام                                                        And I'm all mixed up

احساس می کنم که در انزوا گرفتار شده ام                 feeling cornered and rushed
آنها می گویند که کار من گناه است                                      They say it's my fault

اما من او را خیلی می خواهم                                         but I want her so much
می خواهم با او به جایی پرواز کنم                                        Wanna fly her away

جایی که خورشید و باران                                            where the sun and rain
صورتمان را نوازش می دهد                                             Come in over my face

تمام خجالت ها را می شویم و دور می کنم                        wash away all the shame
وقتی آنها می ایستند و به ما زل می زنند                         When they stop and stare

نگران من نباش                                                                      don't worry me
چون تمام احساساتم برای اوست                                   'Cause I'm feeling for her

او چه احساسی نسبت به من دارد                                 what she's feeling for me
 می توانم بر تظاهر سعی کنم                                                I can try to pretend

 می توانم بر فراموشی سعی کنم                                                I can try to forget
 اما این مرا دیوانه می کند                                             But it's driving me mad

  ذهنم را از دست می دهم                                                  going out of my head
  تمام چیز هایی که او گفت                                               All the things she said
 از سرم خارج می شود                                             Running through my head
  این کافی نیست                                                                  This is not enough
 مادر به من نگاه کن                                                         Mother looking at me
 به من بگو که چه می بینی                                            Tell me what do you see
 بله . من عقلم را از دست داده ام                                         Yes, I've lost my mind
 بابا به من نگاه کن                                                           Daddy looking at me
 آیا آزاد خواهم شد ؟                                                               Will I ever be free
 آیا من مسیر زندگی را قطع نموده ام ؟                                  Have I crossed the line
 تمام چیز هایی که او گفت                                                  All the things she said
  از سرم خارج می شود                                              Running through my
head
 این کافی نیست      &

 
t.A.T.u. 

همیشه منتظرت بودم .... همیشه چشم به راهت بودم

 

 که شاید،شایدبرگردی

 

وحالا .... حالابرگشتی،اماچراحالا؟نمیدونی چی به من

 

گذشته.میخوام ازت بپرسم

 

 تواین مدت اصلا"به یادمن بودی؟خوب معلومه که

 

نه.امامن همیشه به یادت بودم.

 

اومدی عزیزمن اماحالاکه رسیدم آخرخط اومدی؟

 

میدونی،دیگه رمقی برام نمونده که بخوام ازاول شروع

 

 کنم ...حالادیگه بابقیه برام فرقی نداری.

 

کاش نمیومدی کاش میذاشتی باهمون خاطرات خوش

 

 باشم کاش ....

 

 

 

ساده بگم دیگه دوستت ندارم!..!!.

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم آبان 1385ساعت 22:3  توسط  atena  | 

 
می گن تو دنیا، تو هستی و بین همه ی کاینات هیچ بن بستی وجود نداره ...

"بن بست ساخته ی ذهن و دست بشره"

چه پدیده ی احمقانه ای!!
چه بشر مبتکری !!

 

 

انگشت های یخ زده

تار های صوتی منجمد

 .  .  .

 

سردمه

 

تموم ام

 

 

مرگ تنها چيزي است كه از آن گريزي نداريم. كسي هم كه آن را تجربه كرده هم نمي‌تواند از كيفيتش ما را مطلع كند. روزها و شبها مي‌شنويم كه كساني دور و اطرافمان مي‌ميرند يا كشته مي‌شوند. همه اينها مرگ است اما تفاوتشان در كيفيت مرگي است كه هر كس با آن روبرو مي‌شود.

 

The End

That's for no reason

That's just sudden hate

 

هزار سال سیب نخوردم...

 

درست مثل یک آشغال ...

بیخ گلویم را گرفت و پرت کردم بیرون!

 

_ برو به جهنم!

 

اوه...چه گزنده...چه تلخ...

به خود آمدم:

بی هیچ چیز...تهی از داشتن...عریان تر از عدم، رها شده در میان سرزمینی که نمی شناختمش...

بعد از آنهمه نوازش اولین بار تازیانه خشمش را چشیده بودم...

روی گونه ام جای سیلی اش هنوز گز گز میکرد... باورم نمیشد...درها را به هم کوفت و رفت... 

بی نیم نگاهی حتی...

اولین بار بود تعفن خود را حس میکردم...کثافتِ وجودم!

و هزار سال گریستم...

و هزار سال دستم روی گونه ام ماند...جایی که آخرین نوازشش را کوبانده بود...

و هزار سال سیب نخوردم...

و هزار سال تبعید

و هزار سال تنهایی

و هزار سال کویر

و هزار سال بغض

و هزار سال عفن

و هزار سال تهوع

و هزار سال خاکِ غریب

و هزار سال تیک تاکِ نحس

و هزار سال خلاء گوشتی

       و هزارها هزار سال...

Satiety
satiety
satiety
satiety
I try my hardest to please you
but everything I do is hurting you
satiety
satiety
satiety
satiety
.

.
.
No Longer Waitin

 

 

به خواب میروم

و هیچکس نمی بوسد

لبهای نیمه باز مرا

 

 

میتونی بری بمیری عزیزم

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هفتم آبان 1385ساعت 10:9  توسط  atena  | 

 

forgive me
if iam so little for your eyes
forgive me
if i love you so much
forgive me
 if i tell you rather than thy


hate is its name
die is the game
forget the name
try again

...و بال هايش شكست..

.

آن گاه كه نبض هايش

 

نفس نفس مي زدند

 

و آسمان كه سكوتش را فرياد مي زد

 

پرنده، بي بال مرد... .

 

منو ببخش! 
 
دلم ميخواست پيشت ميموندم اما
 
رسم زندگي روچيکار ميکردم؟
 
بايد يکي شروع ميکرد! ....
 
من اول خنجر و کشيدم...
 
اما از جلو زدم توي قلبت...تا کمتر درد بکشي عزيزم
 
 
ميگن از پشت خنجر بخوري ....خيلي درد داره!
 
اما من تحمل درد کشيدنت و نداشتم
 
پس با ضربه دوم  کار و تموم ميکنم...!
 
دوستت دارم ...بينهايت!

  

                 اين منم يه مسافر ، تک و تنها

نيمه شبي انقدر تو را ستودم
که فرشتگان اسمان بر سرم فرياد کشيدند
ان شب ملائکه تا صبح نخوابيدند
مبادا اينکه تو را خداي خود سازم
مرا به شلاق بستند و به بند کشيدند
و عذاب جهنم را وعده دادند
ولي باز هم من تو را طلبيدم
زيرا که تو جلوه ي زيباي مني

 کنارِ هر خیابونی، یه جاده از من کشیدن


از رو تَنَم گُذشتنُ، به خونه هاشون رسیدن


به من می گن پیاده رو،رفیق ِ عابرا مَنم


چَن دفِه هرروز هَمتون،رَد می شین از روی ِ تَنم

اتنا

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم آبان 1385ساعت 3:43  توسط  atena  | 

ان لحظه چه زيبا بود
كه از درون زندان درباز
جلوي ميكده را پاييدم
و فرصت فراري نبود
و ديدم
ديدم قامت بلند تو را
كه به ديوار تكيه زد
انساني بي وفا را
و ديدم

انساني متين كه از خجالت سرش را بر ميگرداند
و ديدم
انساني كه باعث تحقير من شد
و چه زيبا بود
كه در فرار بهم نگاه ميكرديم
و به دنبال هم ميگشتيم
و اشك ميريختم
نه زياد
ولي همان كافي بود
وچه زيبا بود
لحظه اي كه باز به ياد او
از اسمان كوتاه قد
در ان ميكده پر دردسر
به چهره زيبايش نگريستم
و ايا زيبا نبود؟
كه با حسرت و تعجب نگاه ميكردم
اري
دائم نگاه ميكردم
به كسي كه مرا فشرد
مرا كشت
و مرا شكست
اري زيباست
زيباي زيبا                    


+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم آبان 1385ساعت 2:17  توسط  atena  | 

پس تنها روح القدس می تواند چشمان نابینای گناهکاران را بگشاید و آنان را قادر سازد که بدانند عیسی مسیح کیست زیرا کتاب مقدس می فرماید : احدی جز به روح القدس عیسی را خداوند نمی تواند گفت.(اول قرنتیان ۳:۱۲) پس روح القدس به ایمان داران تولد تازه می بخشد و معرفت واقعی عطا می فرماید تا بدانند عیسی مسیح کیست و او ما را قادر می سازد تا توبه کنیم و گناهان خود را ترک کنیم و به محض اینکه به عیسی مسیح ایمان بیاوریم به فرزندی  خداوند   پذیرفته می شویم و به او به ما قلبی جدید عطا می کند  هللویا !

امشب حرفي ندارم واسه گفتن مثله همه لحظه هايي كه رفته ...و بايد غصه شونو خورد
اما من هرگز نفهميدم چرا ادمها دلشون واسه هم تنگ ميشه؟
من فكر ميكنم عشق يه لكه است كه روي دل ميشينه و اونو مبتلا ميكنه...و عاشقي  هم يه گناه
يه گناه كه اونقدر كبيره است .......كه تاوانش فقط هلاكت است و بس!و شايد
ما عاشق بوديم(ناخداگاه)كه به اين روز نميدونم چه رنگي نشستيم؟
خدايا امشب بيا به اتاقم.....بيا و قانعم كن كه اين عذاب حقّّمه!بيا!و با من حرف بزن
بگو  چه كردم؟...باورم كن!تو لااقل باورم كن......به ادمهات بگو من هم يه ادمم
يه دختر خاكستري كه بيشتر از سالهاي عمرش گناه كرده
و بيشتر از خود درد...درد كشيده!!!و از تنهايي تنهاتر بوده...و هرگز شكايتي نداشته
حالا اين منم كه باهات حرف ميزنم!...چرا ساكتي خدا؟قبول داري نه؟...
قبول داري منو شبيه پسرت مسيح به صليب كشيدن!اما جايي كه حتي تو هم نگاهت به اونجا نمي افتاد
تا منو ببيني و بگي اين توئون  دل خاكستري توئه!
شايد هم رنگ اين دلو نپسنديدي كه به خاك سياه كه نه.....شايد قرمز كشوندي
ميدوني چرا هميشه از قرمز بدم مي اومده؟.....اما  بيشتر اين رنگو انتخاب ميكردم؟
اخه تنفر حس لطيف منه! ....تنفر اون نقطه اي از درد است كه هر كسي به اون حس نميرسه
و من....من رسيدم!!!و به جرائت ميگم تنفر قرمزه!!اونقدر قرمز كه حالتو به هم ميزنه؟
فقط يه سوالي هميشه واسم بي جواب مونده....چرا ميگن رنگ عشق...قرمزه؟؟؟؟
عشق و تنفر همرنگند؟.....يعني هركي عاشقه يه نفرتيه؟
كي باور ميكنه ....همه اين قرمزه كليشه اي رو به عشقشون هديه ميدن..دريغ از دوست داشتن
من ميگم دل خاكستريه!!خدا از خاكستري روشن تره!!منم خاكستري تيره ام
امشب چقدر حرف حساب زدم!!!...چقدر مزخرف گفتم!
گوش ات با منه؟......اما نفهميدم چرا اينجا اينجوري بيكس و بي دلم؟
من كه هنوز دل به كسي ندادم كه غم از دست دادنشو بخورم!!!....چرا اين ديوارها قرمزند؟
چرا نوشته هام قرمز شده؟....بايد يه رنگي بهشون بدم!كبود چطوره؟....كبود لاجوردي!
اتنا تنهاست.....دلت مياد بري پيش بنده هاي ديگت؟ هر كسي يكيو داره
خدا باور كن فقط من تنهام...امشب و پيشم بمون!!!بيا تخته نرد بازي كنيم!!اصلا اول تو تاس بنداز ..فقط نرو
من تازگيها از سايه هاي روي سقف ميترسم ...ميشه امشب كنار من روي تخت من بخوابي؟
اتنا ي ...........تو باور ميكني اين همون اتنا  باشه؟
بگذريم...بيا درددل كنيم!تو شروع كن!!حرفي نداري ؟؟؟چرا؟.....باشه من ميگم!!!من.....بگذريم
منم حرفي ندارم..  بيا چشما مونو ببنديم و خيال كنيم كه هرگز نبوديم واسه روزهايي كه ما رو از هم گرفتن
باشه؟
& nothing else matters
حالا با اين رويا بخوابيم!

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم آبان 1385ساعت 2:13  توسط  atena  | 


دلم ميخواست خانه ما سايباني داشت
كه نه باراني از ابر بلغزد و بر ان بچكد
و نه افتابي از خورشيد بي رحم
واي كاش
سايبان خانه ما خدا باشد و بس


براي زيستن دو قلب كافيست
قلبي كه دوست بدارد.قلبي كه دوستش بدارند
قلبي كه هديه كند.قلبي كه بپذيرد
قلبي كه بگويد.قلبي كه جواب دهد
قلبي براي من.قلبي براي انساني كه من ميخواهم
تا او راكنار خود حس كنم
كسي كه مرا بگزيند.كسي كه كاش او را بگزينم
كسي كه به دستهايم نگاه كند
كسي كه به دستهايش نگاه كنم
انساني در كنار من
تا به دستهاي انسانها نگاه كنيم
انساني در كنار من
ايينه اي در كنار من
تا در او بخندم
تا در او بگريم

 


همه را دوست دارم  
هم او را كه ما را ميبيندوانگار كه نميبيند
هم او را كه تنها به نامي از او دلخوشيم
هم او را كه خداحافظ ما را ميشنود و نميشنود
هم او را كه سلام ما را شانه مي اندازد بالا
حتي هم او
گرچه او حتي با خودخود هم نيست..چه رسد با من من
او را هم از صميم دل دوست دارم
چراكه خاطره هاي قشنگ و زخمي اين دل نامراد با او همه به سر شد


 

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم آبان 1385ساعت 1:38  توسط  atena  |